معماری مدرن

مالک ساختمان پلاسکو: کلیه شهروندان تهران

بدون شناخت و بررسی زمینه‌های شکل‌گیری یک اثر تاریخی یعنی بررسی زمینه‌های داخلی و همچنین بررسی تأثیر تحولات معماری جهان در آن دوران، نمی توان برداشت صحیحی از اهمیت آن اثر در معماری دوران تحول داشت. بدون شک ساختمان پلاسکو با توجه به قرارگرفتن بنا در یک دوره انتقال، از نقاط عطف تاریخ معماری شهر تهران محسوب می‌گردد. بررسی تاریخ شکل‌گیری، حیات و مرگ این بنا و انتخاب جایگزینی برای آن، نیازمند مطالعات گسترده‌ای است که می‌تواند در دوره‌های تخصصی معماری انجام پذیرد و نتایج آن به شکل «تجارب موردی» مکتوب و در اختیار همگان قرار گیرد.
تصويرسازي فاجعه پلاسکو از محمد افلاک

همه مقصریم

آسمان‌خراش جهنّمی یکی از فیلم‌های ماندگار تاریخ سینماست که اهمیت معماری و دانش فراگیر مهندسی ساختمان را به‌ویژه در ساختمان‌های بلندمرتبه به خوبی نشان می‌دهد. ساختمان هر چه بزرگ‌تر و پیچیده‌تر و بلندتر می‌شود، ضرورت نقش مدیریت و نظارت محوری معماران را علاوه بر طراحی اولیّۀ آن بهتر و بیشتر خاطرنشان می‌کند. این تنها و تنها معمار است که با کلیّت ساختمان به‌ویژه ساختمان‌های بزرگ و پیچیده و بلندمرتبه از ابتدا تا انتها (از طرّاحی تا نازک‌کاری و نماکاری) همراه است و نمی‌تواند و نباید که با آن به صورت بخشی و موضعی برخورد نماید. معماران این گونه ساختمان‌ها به سان کارگردان یک فیلم باید دانش و تجربه و زبان ارتباط با کلیۀ عوامل دست اندر کار یک ساختمان را بلد باشند تا بتوانند آن را راهبری نمایند و ضامن صحت و دقت اجرای طرحشان باشند.

پشت نقاب تهران | تأثیر پروژه‌های برتر معماری ایران بر چهره‌ی تهران

تهران شهری است که یک توریست غربی را گیج و منگ می‌کند. زلم‌زیمبوهای آهن و شیشه که لندن و نیویورک را تسخیر کرده‌اند در اینجا چندان به چشم نمی‌خورند و اغلب در گستره‌ای بِژگون از آجر و بتن محو شده‌اند؛ همان‌طور که معماری گذشتۀ ایران نیز به طرز ملموسی از نظر غایب است. در عوض تهران فرشی است چهل‌تکه از بزرگراه‌ها، بلوک‌های اداری، نقاشی‌های دیواری رنگ و رورفته، قصابی‌های مزین به لامپ‌های مهتابی و نئون و البته، مراکز خرید. هیچ‌کس (حتی خود تهرانی‌ها) نمی‌دانند هویت این شهر چیست و به کدام سو پیش می‌رود.
صحته‌ فیلم طناب (Rope) به کارگردانی آلفرد هیچکاک (Alfred Hitchcok)

معماری چگونه از طریق سینما سخن می‌گوید؟

تصور اینکه سینما در خلاء شکل بگیرد، دشوار است. بدون وجود صحنه برای خلق فضایی که فیلم روایت می‌کند، نمی‌توانیم از واقعیت بهه دنیای فیلمی که در آن غرق هستیم، سفر کنیم. سینما به عنوان معماری. عنوانی برای تعامل میان سینما و معماری. معماری ذاتی بیان سینمایی و ماهیت سینمایی تجربه معمارانه، دیالوگی پیچیده و اغلب اوقات چندمنظوره بین این دو رشته است.

اخلاقی یا زیبا؟ / نقدی بر تغییرات ساختمان اداره‌ی مرکزی پست تبریز

ساختمان پست مرکزی تبریز یکی از نمونه‌های شاخص معماری مدرنیستی رایج در پهلوی دوم است که با نمای شیشه‌ای و بتنی عریانش، برای سال‌های طولانی به عنوان نشانه‌‌ای شهری در خیابان ارتش جنوبی تبریز ایفای نقش می‌کرد. فرم‌پردازی، مصالح، اجرا و موقعیت ممتاز این ساختمان، آن را به حق جزو آن دسته از بناهای مدرن قرار می‌دهد که نیازمند حفاظت و قرارگیری در ذیل عنوان «میراث معماری مدرن» هستند.  با این حال پس از بی‌توجهی به مرمت اصولی نمای بتنی و سطوح شیشه‌ای ساختمان، اینک مدتی است که تغییرات سوال‌برانگیزی بر روی آن در حال اعمال‌شدن است. از رنگ کردن سطوح بتنی گرفته تا نصب بیلبوردهای تبلیغاتی، بنرها و تبدیل فضای داخلی و یکی از طبقات آن به خرده‌فروشی‌ها و بازارچه‌ای با کارکردی مغایر عملکرد اصلی ساختمان.

کُنراد واکسمان: بزرگ‌ترین معمار قرن بیستم

کنراد واکسمان، مهندس سازه و معمار آلمانی عمیق‌تر از هر کس دیگر به نیازها و منافع معماری صنعتی‌شده می‌اندیشید. واکسمان برای اولین بار با ساخت خانه‌ای در حومه‌ی برلین برای آلبرت اینشتین توجه‌ عموم را به خود جلب کرد و بعدها با ایده‌هایی که برای پیش‌ساختگی پرورش داد نقش موثری در پیش‌برد معماری مدرن ایفا کرد. در این متن مختصری به زندگی و دستاوردهای واکسمان می‌پردازیم.

در یادبود اسکار نیمایر، معمار-سیاستمدار برزیلی؛ رویایی که به حقیقت نپیوست

اسکار نیمایر، معمار، مجسمه‌ساز و طراح برزیلی، دارنده جایزه معماری پریتزکر و پرینس‌آو‌استوریاس، دارنده نشان صلح لنین، مدال شوالیه و...که به‌واسطه خلق حجم‌های بتنی منحنی شهرت دارد، دسامبر امسال پس از 78 سال کار مستمر در معماری و به پایان رساندن حدود 600 پروژه در برزیل و سایر نقاط جهان در سن 104 سالگی از دنیا رفت. به پاس سال‌ها تلاشش برای معماری معاصر به روایت آثار و نظریات او می‌پردازیم.

آیا پلی‌بوی معماری مدرن را رواج داد؟

در این متن نگاهی داریم به ادعای بیترز کُلومینا مبنی بر اینکه مجله‌ی پلی‌بوی علت اصلی ورود مدرنیسم به جریان اصلی زندگی امریکایی در دهه‌های بعد از جنگ جهانی است. بر اساس این ادعا، هفنر، سردبیر مجله‌ی پلی‌بوی این جریان را رواج داده است و مجله‌ی پلی‌بوی بیشتر از هر مجله‌ی معماری دیگری یا حتی موزه هنر مدرن به رواج طراحی و معماری مدرن کمک کرده است.

لبس وودز: رویابینی در مرزهای زمان

معمار ناهم‌آوای سرسخت، معمار ضد معمار ‌ستاره‌ها «لبس وودز»، سه‌شنبه ۳۰ اکتبر ۲۰۱۲ در سن 72 سالگی، درگذشت. اوبیشتر به واسطه‌‌ی کارهایی که اکثر قریب به اتفاقشان روی کاغذ ماندند، شناخته می‌شود. وودز در طول حیات حرفه‌ای طولانی‌اش غالباً درگیر سرزنش بناهای کسل‌کننده بود و در برابر وسوسه‌ پول و ثروتی که معمارهایی شبیه به رم ‌کولهاس و زاها حدید را به مشاهیر معماری تبدیل کرد، مقاومت نشان می‌داد.
کانال تلگرام
اینستاگرام