منتخب سردبیر

آیا آموزش مجازی می‌تواند آینده‌ی آموزش معماری باشد؟

تحصیلات عالی در شرف مواجه با دگرگونی عظیمی است. بسیار محتمل است که آموزش تخصصی معماری، شامل آموزش‌های ضروری برای معمار شدن، در آینده‌ی نزدیک عمدتا به صورت مجازی صورت گیرد. به این معنا که آتلیه‌های طراحی که همانا مُهر و مدال تجربیات هر معمار محسوب می‌شود، به صورت مجازی و احتمالا بدون ارتباط دیداری و حضوری که مشخصه‌ی آن تجربه است، برگزار خواهد شد. این تحول، بسیاری از جنبه‌های شکست‌خورده‌ی آتلیه‌های امروزی را جبران خواهد کرد، ولی مضرات بالقوه‌ی خود را دارد که باید پیش از رواجِ شکلِ نادرست این فرهنگ جدید مشخص شوند. این امر با شکل‌دادن فعالانه‌ی روش‌های جدید آموزشی و کاری میسّر خواهد بود که ظرفیت‌های آموزش دیجیتال را برای ارتقای روابط اجتماعی سازنده‌ بین دانشجویان به کار اندازند.

با انتشار ۳۷اُمین شماره‌ی همشهری معماری، چراغ این نشریه خاموش شد

۳۷اُمین شماره‌ی «همشهری معماری» در ۱۴۸ صفحه و با قیمت ۱۲هزار تومان منتشر شد. این شماره آخرین مجلد از فصلنامه‌ی معماری موسسه‌ی همشهری است و این نشریه زین پس دیگر منتشر نخواهد شد. همشهری معماری از سال ۸۹ ابتدا به صورت ماه‌نامه و سپس به صورت فصلنامه منتشر می‌شود و از پاییز ۹۱ تا به امروز مدیریت و سردبیری آن بر عهده‌ی محمد یاراحمدی است. یاراحمدی علاوه بر فصلنامه‌ی همشهری معماری، سردبیری پایگاه رویدادهای معماری را نیز بر عهده دارد.

دیوارها، دیوارها، دیوارها؛ مقابله با مهاجرین و پناه‌جویان یا تبلور نمادین سیاست؟

در این مقاله به بررسی تاریخچه‌ی این «دیوارکشی‌ها» در قالب نمایش پوپولیستی دولت‌ها مبنی بر نیاز بیشتر به دیوارهای حقیقی و فرهنگی برای مقابله با «مهاجران غیر مجاز» و «تهدیدهای تروریستی» پیش رو می‌پردازیم.

همراه باشید

خبرنامه 

«رویدادهای معماری» را می‌پسندید؟ با عضویت در خبرنامه هر هفته در جریان مقالات منتخب، مسابقات و همایش‌های مهم پیشِ رو و آخرین آثار منتشر شده باشید.

کانال‌های تلگرام

دیگر مطالب

جریانِ ممتد تمامی مطالب تولیدی و بازنشریِ پایگاه، با تفکیک فراخوان‌ها

دانش‌آموزان در احمدآباد هند با کمک خسوس پوراس مونتسینو، معمار اسپانیایی، مشغول ساخت مدرسه

چراغ راه؛ معماری و تعهد اجتماعی | نقد اسطوره‌های بازدارنده‌ی معماران از تعهد اجتماعی

در دهه‌ی ۱۹۹۰ بار دیگر به نظر می‌رسد كه حرف‌زدن بی‌پرده از تعهد اجتماعی ممكن شده است. ما معماران دیگر نباید خود را به این حماقت بزنیم كه میان كوشش‌های هنری و تعهد اجتماعی گسستی ذاتی وجود دارد. بیشتر جنبش‌های هنر و معماری در صدوپنجاه سال گذشته بر پایه‌ی برنامه‌های اجتماعی استوار بودند. حتی باید بسیار دورتر رویم و بگوییم كه باور به مسائل اجتماعی شكل ابتدایی ممكنِ معماری بزرگ است. این باور نه مانع، كه كاتالیزور خلاقیت است. پس چرا معماران امروز از ایده‌ی تعهد اجتماعی اجتناب می‌كنند؟ علت‌های زیادی برای این بی‌باوری ما در كار است. بخش بزرگی از آن‌ها به اسطوره‌هایی بازمی‌گردد كه این حرفه با خود به همراه دارد. نوشتار حاضر این اسطوره‌ها را به بحث می‌گذارد و درباره‌ی این‌كه معماران چگونه باید از آن‌ها فرابگذرند، پیشنهادهایی را طرح می‌كند تا معماری در دهه‌های پیشِ رو بتواند بار دیگر برای بخشیدن فرمی بصری به تعهد اجتماعی چراغی فراهم آورد.

معماری و سیاست

متفکران غربی سال‌هاست که در بستر اجتماعی-اقتصادی ویژه‌ی خود درباره‌ی ارتباط دو مقوله‌ی «معماری» و «سیاست» اندیشیده‌اند و حاصل تأملات‌شان را مکتوب کرده‌اند. بااین‌حال متون اغلب این متفکران تاکنون به زبان فارسی ترجمه نشده است. با عنایت به همین فقدان، در این پرونده کوشیده‌ایم مقالاتی را گردآوری و ترجمه کنیم که هریک از منظری خاص رابطه‌ی «معماری» و «سیاست» را در مرکز توجه خود قرار داده باشند. این مقاله‌ها از ارتباط میان «معماری» و «انقلاب» سخن می‌گویند؛ از سرشت سیاسی معماری می‌پرسند، سیاست را درون روابط کالایی حاکم بر رشته‌ی معماری جست‌وجو می‌کنند، نسبت معماری و سیاست را مسئله‌دار می‌کنند و از چگونگی تولید نظریه‌های سیاسی پیرامون معماری سخن می‌گویند. گرچه بستر اجتماعی خالقان این آثار با ایران تفاوت‌ دارد، نوشته‌های آنان می‌تواند برای جامعه‌ی معماری ایران آموزنده و خواندنی باشد.

آیا آموزش مجازی می‌تواند آینده‌ی آموزش معماری باشد؟

تحصیلات عالی در شرف مواجه با دگرگونی عظیمی است. بسیار محتمل است که آموزش تخصصی معماری، شامل آموزش‌های ضروری برای معمار شدن، در آینده‌ی نزدیک عمدتا به صورت مجازی صورت گیرد. به این معنا که آتلیه‌های طراحی که همانا مُهر و مدال تجربیات هر معمار محسوب می‌شود، به صورت مجازی و احتمالا بدون ارتباط دیداری و حضوری که مشخصه‌ی آن تجربه است، برگزار خواهد شد. این تحول، بسیاری از جنبه‌های شکست‌خورده‌ی آتلیه‌های امروزی را جبران خواهد کرد، ولی مضرات بالقوه‌ی خود را دارد که باید پیش از رواجِ شکلِ نادرست این فرهنگ جدید مشخص شوند. این امر با شکل‌دادن فعالانه‌ی روش‌های جدید آموزشی و کاری میسّر خواهد بود که ظرفیت‌های آموزش دیجیتال را برای ارتقای روابط اجتماعی سازنده‌ بین دانشجویان به کار اندازند.

بازی ماین کرافت الهام‌بخش نسل بعدی معماران جوان

معمارهای دنیای امروز، کودکی خود را با اسباب‌بازی‌هایی چون بلوک‌های چوبی و لگو به یاد می‌آورند. اما امروزه، بازی کامپیوتری ماین کرافت، راهنمای راه معمارهای جوان شده است. در این مطلب، به بیان مقاله‌ای تحت عنوان «معماری ماین کرافت: معمارها، چه چیزی می‌توانند از یک بازی کامپیوتری یاد بگیرند» می‌پردازیم. در این مقاله،Kim A  O'Connell به بررسی تأثیر ماین کرافت روی آموزش و طراحی معماری پرداخته است؛

نقش تأسیسات مکانیکی در افزایش کیفیت هوا

تعویض هوا به‌منظور ورود هوای تازه و کنترل‌شده ازنظر درجه حرارت، رطوبت و میزان آلودگی در ساختمان که به علت‌های مختلف کیفیت خود را ازدست‌داده است، انجام می‌شود. تهویه و تأمین هوای تازه ساختمان‌ها از اصول اولیه‌ی طراحی هر ساختمان به شمار می‌رود، به‌طوری که ورود و خروج هوای تازه از مسیرهای مشخص و قابل‌کنترل از دیرباز توسط معماران در بناهای تاریخی، خانه‌های مسکونی و … با دقت و ظرافت بسیار و با توجه به اقلیم موردنظر، کاربری ساختمان و سایر مسائل فنی مورد توجه بوده است.

با انتشار ۳۷اُمین شماره‌ی همشهری معماری، چراغ این نشریه خاموش شد

۳۷اُمین شماره‌ی «همشهری معماری» در ۱۴۸ صفحه و با قیمت ۱۲هزار تومان منتشر شد. این شماره آخرین مجلد از فصلنامه‌ی معماری موسسه‌ی همشهری است و این نشریه زین پس دیگر منتشر نخواهد شد. همشهری معماری از سال ۸۹ ابتدا به صورت ماه‌نامه و سپس به صورت فصلنامه منتشر می‌شود و از پاییز ۹۱ تا به امروز مدیریت و سردبیری آن بر عهده‌ی محمد یاراحمدی است. یاراحمدی علاوه بر فصلنامه‌ی همشهری معماری، سردبیری پایگاه رویدادهای معماری را نیز بر عهده دارد.

نظرگاه: این بالا جایی برای جمع‌شدن | بررسی پل طبیعت، به‌عنوان‌ نمونه‌ای از فضای جمعی در ارتفاع

نویسنده: ریحانه حجتی | کارشناس ارشد معماری منظر دانشگاه تهران با گذشت شش سال از طراحی پروژه پل طبیعت و یک سال از افتتاح آن، شاهد حضور گرم مردم و استقبال آن‌ه...

رقابت و ائتلاف، نگاهی به نسبت چارسو و علاءالدین

در تقاطع خیابان جمهوری و خیابان حافظ در تهران، دوتا از مهم‌ترین مجتمع‌های تجاری تهران واقع ‌شده‌اند: در یک‌سو، پاساژ علاءالدین با نمایی از کامپوزیت و شیشه، بدون هیچ بازشو و گشودگی به بیرون، با راهروهایی تنگ و مغازه‌هایی کوچک و چسبیده به هم و در سوی دیگر، مجتمع تجاری و فرهنگی چارسو، در مقیاسی بزرگ‌تر از علاءالدین، با نمایی از شیشه و فلز و راهروهایی عریض، مغازه‌هایی بزرگ، وویدی سرتاسری در میانه و بالکنی در طبقه‌ی پنجم که می‌توان غروب تهران را در آن تماشا کرد. در قلب شهر تهران و درجایی که هر متر زمین تجاری بسیار باارزش است، دو رویکرد متفاوت نسبت به ساخت یک مجتمع تجاری را مشاهده می‌کنیم. این یادداشت تأملی در این تفاوت و نسبت این دو رویکرد است.
کانال تلگرام
اینستاگرام