روایت شوشترنو، برای معماران، می‌تواند دریچه‌ای باشد به بازنگری، مطالعه و تفکر در راستای پاسخ‌گویی به پرسش‌هایی از این دست تا بیش از پیش آگاه شویم کجا ایستاده‌ایم، تا تکلیف‌مان کمی روشن‌تر شود با جایگاه [پیشه / رشته] معماری، میزان اثرگذاری و اثر پذیری آن و نقش و مسئولیت معمار نسبت به بسیاری از مسائل! ادامه متن
معماری
امروزه ما معماران متوجه ارزشی که برای جامعه پدید می‌آوریم نیستیم؛ کار می‌کنیم، اما خودمان را کارگر نمی‌دانیم؛ استثمارمان می‌کنند و از کارمان منتفع می‌شوند اما بی‌خبریم. بااین‌حال همیشه چنین نبوده است. مبارزه‌ی کارگری در حرفه‌ی معماری پیشینه‌ای دارد که باید آن را بازیابیم؛ بلکه آگاهانه‌تر با عادات کاری، دستمزدها و عرف‌های استخدامی‌مان مواجه شویم و «کار» معماری را از این بی‌زبانی به‌درآوریم. با پروردن چنین آگاهی بنیادی و فهمی از ارزش است که می‌توانیم به کارگزاران تیزبینی در دل اقتصاد سیاسی روزگارمان بدل شویم و سرانجام آن را از منظر حرفه‌ی خودمان دگرگون کنیم.
ادامه متن
عبدالعزیز فرمانفرمایان بنیان‌گذار نخستین دفتر « مهندسان مشاور» است. او در سال ۱۲۹۹ در خانواده‌ای اصیل و صاحب‌نام به دنیا آمد. پدرش از نوادگان عباس میرزا بود، مادر نیز از خانوداه‌های بزرگ کرمانشاه. شاید همین جایگاه والای خانوادگی و تمکن مالی بود که او را در زمره‌ی نخستین معماران تحصیل‌کرده در اروپا قرار داد. او تحصیلات خود را در سال ۱۳۳۰ در دانشکده‌ی بوزار به پایان رساند و در همان سال به ایران بازگشت. پس از بازگشت در گاراژ خانه‌ی پدری شروع به کار کرد و چندی بعد در یکی از آتلیه‌های دانشکده‌ی هنرهای زیبای دانشگاه تهران، زیر نظر مهندس فروغی به کار و تدریس اشتغال یافت. در همان سال‌ها بود که مسجد دانشگاه تهران را طراحی کرد. ادامه متن
خرابهها بیان فیزیکی سختی زندگی در حضورِ گذشته‌ی انسانها هستند، مخصوصاً گذشتهای خشونت بار. باخرابههای جدید چه باید کرد، آیا باید آنها را بازسازی یا جایگزین کرد یا نگه داشت؟ در این متن نگاهی داریم به رویکردی بدیع در نگاهداری خاطرات خشونت. کلیسای کایزر اصلی در قرن نوزدهم به مثابهی نوعی از یادمان بود که در قرن بیستم به عنوان ویرانه و از طریق تأثیر خشونت و شرایط، به نوعِ دیگری از یادمان تبدیل شده است، یادمانی بیانگر مقیاس خسرانی که امروز غیر‌قابل تصور به نظر می‌رسد. ادامه متن
دبیران پرونده: کامیار صلواتی، حسین ذبیح پس از فتح اوکراین توسط نازی‌ها، مسابقه‌ی فوتبالی بین کارگران اوکراینی کارخانه‌ی نان و... ادامه متن
ققنوس سعادت‌آباد: بازیابی زندگی در عصر همه‌گیری
گزارشی از تجربه و نتایج سومین مسابقه معماری گروه ساختمانی نکسا
گروه سرمایه‌گذاری ساختمانی نکسا که این روزها با ساخت پروژه‌های فاخر و خلاقانه‌ی خود شهرت و اعتبای جهانی یافته است به سراغ ساخت مجتمع مسکونی‌رفاهی در محله سعادت آباد آمده است. نکسا به سنت پروژه‌های اخیرش، طرح معماری این ساختمان را از طریق رقابتی معماری انتخاب و معرفی می‌کند. ادامه متن
به چه دلیل در دانشگاه تحصیل می‌کنیم؟ بسیاری بدون پرسیدن این سؤال از خود وارد دانشگاه می‌شوند، یا پاسخ‌هایی سرسری می‌دهند که تنها نقابی است بر بر این باور عمومی که «باید درس خواند!». خوشبخت کسی که حداقل رشتهٔ مورد علاقهٔ خود را برگزیند. احتمالاً قرار بوده دانشگاه محل تلاقی «اندیشه» و «تولید» باشد؛ تا مبنای فکری، فلسفی یا تکنیکیِ تولید، تأمین شود. حداقل منطق اقتصادی امروز چنین حکم می‌کند! ادامه متن
مرکز فناوری و تکنولوژی بین المللی مایکروسافت به تازگی از طرح جدید دفتر مرکزی این شرکت با زیربنای ۱۳۰ هزار... ادامه متن
در جنگ با ترکیه، آتن پذیرای حضور و ساختمان‌سازی بخش اعظمی از مهاجران بود. این ساخت‌و‌سازها با اینکه عنوان غیرقانونی به خود گرفته بودند، بعد از مدتی بدل به منبع درآمد بزرگ برای دولت شدند. در کمتر از چند سال ساختمان‌های غیرمجاز چهره‌ی آتن را به شدت تغییر دادند. در این متن علاوه بر بررسی تاثیر این قوانین به چهره‌ی معماری شهر آتن، از منظری دیگر ساختمان‌های شهری را به عنوان سند زندگی مردمانش مورد بررسی قرار می‌دهیم. ادامه متن
فریب عکس‌ها را نخورید، من در «شوشتر نو» زیسته‌ام!
زمینه‌گرایی علیه زمینه: نقد پروژه «شوشتر نو»، اثر «کامران دیبا» که در معرض تخریب قرار گرفته است
اخبار جدید از شورش رادیکال ساکنین شوشتر نو علیه کالبد آن، بهانه‌ای برای تحلیل پروژه از موضع ذی‌نفعان و ساکنین آن است؛ کاربرانی که همواره در تحلیل‌ها نادیده انگاشته شدند یا به دلیل عدم سپاس‌گذاری در برابر این اثر مورد طعن و کنایه بوده‌اند. نگارنده‌ی این جستار انتقادی از قضا در این پروژه زیسته و شرایط آن را به صورت ملموس تجربه کرده است. ادامه متن
قصه‌های آشپزخانه
نگاهی به زندگی اشتراکی از دریچه‌ی آشپزخانه‌های عمومی
خانه اساساً یک ساختار فرهنگی است که محدودیت‌های منعطف آن چهارچوب‌های فیزیکی را پشت سر می گذارد. بنابراین خانه و آشپزخانه‌ی آن، موجودیتی مبهم هستند.
این متن در حین سفر با قطار سریع‌السیر در ژاپن، از توکیو به کوبه نوشته شده است، که بخشی از سفر تحقیقاتی برای بازدید از آشپزخانه‌های گروهی و دیگر فضاهای مشترک خانوادگی در سراسر دنیا است. سفر از شمال سنگال آغاز شد و بعد از آن به صورت ناهمگن، ولی نه تصادفی، سنگاپور، تایلند، مکزیک، کانادا، ژاپن، چین، سوید، پرو و سوییس را دنبال کردیم. ادامه متن
مترجم: محدثه عقبایی آلن پاورز، عضو افتخاری RIBA، از ده گوهر گمنام معماری در قالب تصاویر تقدیر‌کرده است: از یک... ادامه متن