نویسنده: غلامرضا جمال‌الدین| پژوهشگر معماری ایران لوکوربوزیه در ترازوی تاریخ؛ مجموعه مسکونی محله پِسَک در بوردو فرانسه خانه‌سازی جمعی[1] در قرن... ادامه متن
معماری
والس با کرونا در کوچه‌ی سیزدهم
مروری بر پیشنهادهای معماران برای «زندگی با کرونا» در آثار مسابقه‌ی «نکسا ۳۴»
حالا هشت‌ماهی می‌شود که کووید-۱۹ در شهرهای ما پرسه می‌زند و ما به درون خانه‌هایمان عقب‌نشینی کرده‌ایم. از اخبار و تحلیل‌ها بر می‌آید حداقل یک سالی اوضاع با همین شدت برقرار است و بعدش هم رفتنی نیست، شاید کمی آسیب‌زایی‌ش کمتر شود، مثل سرماخوردگی با بشر بماند و مثل آنفولانزا که هر سال با نسخه‌ی جدید شگفت‌زده‌مان کند. باید به بعد از روزهای قرنطینه موقت فکر کنیم، باید زندگی کردن با این ویروس را یاد بگیریم و محیط‌مان را با آن سازگار کنیم. رقابت معماری برای سی‌وچهارمین ساختمان گروه ساختمانی نکسا تلاشی برای کشف و تمرین راهکارهای این سبک زندگی جدید است. ادامه متن
برندگان جایزه‌ی معمار که به دلیل قطع پخش زنده و عدم اعلام رسمی برگزارکننده تا الآن به طور شفاهی نقل... ادامه متن
آمازون می‌خواهد امکانات ویژه‌ای را در اختیار کارمندانش قرار دهد. کلمه‌ی ویژه آن‌قدرها هم از پس توصیف این امکانات برنمی‌آید! شاید عبارت «عجیب و هیجان‌انگیز» برای خانه‌های سبزی که آمازون در جنوب سیاتل برای کارمندانش تدارک می‌بیند، مناسب‌تر باشد. این شرکت بزرگ آمریکایی در اقدامی تازه می‌خواهد ساختمان‌هایی را در نزدیکی ساختمان اصلی خود بسازد که هنوز اسم مشخصی ندارند و حتی دقیقا نمی‌دانیم به چه کاری می‌آیند. توصیف این ساختمان‌ها از کلماتی مثل گلخانه، خانه‌درختی، خانه گیاهان و خانه‌ی سبز استفاده شده که اشاره به معماری و البته فضای درونی آن‌ها دارد.
ادامه متن
دقیقاْ چه چیزی یک محیطِ انسان‌ساخت را «خانه» می‌کند؟ چه نوع محرومیت یا خطری قدرت این را دارد که فرد را به ترک خانه‌اش وادارد؟ چگونه یک شخص می‌تواند پس از مهاجرت به اجتماع و سرزمینی غریب، همچنان هویت و ارتباط اجتماعی را احساس کند؟ آیا فرآیند ساکن شدن در یک شهر جدید – هر چقدر هم طولانی- لزوماْ به تشکیل «خانه» می‌انجامد؟ آیا بعد از سال‌ها نزاع، ویرانی، و دوری از سرزمین مادری، امکانی برای بازگشت به «خانه» وجود دارد؟ می‌توان آنچه از دست رفته را باز هم کشف کرد؟ آن هم در مکانی که دیگر قابل تشخیص نیست. ادامه متن
دبیران: محسن اکبرزاده، محمد یاراحمدی هر روز خبر ساخت مسجد تازه‌ای می‌رسد و هر مؤمنی باید از این خبر دلشاد... ادامه متن
دبیران پرونده: کامیار صلواتی، حسین ذبیح پس از فتح اوکراین توسط نازی‌ها، مسابقه‌ی فوتبالی بین کارگران اوکراینی کارخانه‌ی نان و... ادامه متن
اگر بزرگ‌ترین بنای فرهنگی شهر نباشد، یکی از بزرگ‌ترین‌هاست. معمار آن مهندس صارمی بود و ما کرمانشاهی‌ها از اینکه بعد از مدت‌ها پروژه‌ای را به یک معمار داده‌اند خوشحال بودیم؛ چه چیزی بهتر از این که می‌توانستیم از این پس ساختمانی را از نزدیک ببینیم که تا قبل از آن آثار معمارش را فقط در مجله‌ها دیده بودیم. منتظر بودیم، انتظار می‌کشیدیم همچون اسمی که بعد‌ها روی آن گذاشتند. بالاخره انتظار‌ها به سر آمد و ساختمانش افتتاح شد، اما این بود بنایی که انتظارش را می‌کشیدیم؟! قرار بود محلی برای جمع شدن باشد، برای مشارکت، حتی برای گرفتن عکس یادگاری؛ از آن جنس ساختمان‌هایی که اطرافشان همیشه شلوغ است. اما باید پرسید که آیا این ساختمان در تحقق اهداف خود موفق بوده است؟ ادامه متن
سنت مجموعه‌سازی و قرارگیری مسجد جامع در کنار مقبره علما و بزرگان مذهبی (اولیاءالله) علاوه بر همه دلایل ساختاری و کالبدی معمارانه و شهرسازانه خود، دارای دلایل باطنی و معنایی خاصی است که ریشه‌ای عمیق دارد در برخی روایات اسلامی و اعتقادات خاص معماران و مردم در نحوه تعامل انسان با روح حاکم بر مکان و اثر جاری انسان‌هایی که روزگاری در مکانی حضور داشته‌اند - و امروز دیگر حضور کالبدی در آن مکان ندارند. مجموعه مسجد جامع و مقبره و خانقاه شیخ عبدالصمد نطنزی، یکی از مهم‌ترین نمونه‌های قرارگیری مقبره یک «پیر» در جامعه انسانی در کنار یک «پیر» در جامعه کالبدی معماری (مسجد جامع) است.
ادامه متن
کازان، که یکی از قدیمی‌ترین شهرهای روسیه است، هزارسالگی‌اش را در ۲۰۰۵ جشن گرفت. دیوارهای باستانی کازان یادآور اتفاقات... ادامه متن
اگر جان کَری[1]، معمار و نویسنده به مطلوب خود برسد، زنان هیچ‌گاه در صف‌های طولانی و بیهوده‌ی دستشویی نخواهند ایستاد. صف‌هایی... ادامه متن
از کنیا تا فلسطین، جیمز مولیسون از حیاط مدرسه و بازی کودکان می‌گوید. ترجمه: شهاب‌الدین تصدیقی| دانشجوی مطالعات معماری ایران، دانشگاه... ادامه متن