پارامتریسیسم

ژست‌های پوچ: غزل پایانی ستاره‌معمارها  

معماران آینده به زمانه‌ی ما، به‌خاطر گیجی، ساده‌لوحی، و ناتوانی‌مان در قضاوت نقادانه، متحیرانه نگاه خواهند کرد. این به‌خصوص در ارتباط با بوالهوسی‌ای که به‌عنوان آیکون و پارامتریسیسم (پارامتریک‌گرایی) جا زده‌ایم، مانند کارهای فرانک گری و زاها حدید، صدق می‌کند.
سازه و پوسته‌ی پارامتریک جی.اف.ای | برج لیوا | ا.ان.ال ۲۰۱۴

طراحی پارامتریک سبک نیست

عنوان این نوشته کاملاً واضح است. با اینکه همه‌ی کارهای ما در استودیوی نوآوری اُ.اِن.اِل ، و کرسی هایپربادی من در دانشگاه فنی دِلفت اساساً پارامتریک است، من هیچ علاقه‌‌ای به پارامتریسیسم ندارم. طراحی پارامتریک قطعاً یک سبک نیست و به هیچ عنوان نیز نباید به عنوان یک سبک به آن نگاه شود. طراحی پارامتریک یعنی مدل‌کردن رابطه‌هایی پیوسته بین اجزایی که یک کشتی یا ساختمان از آن ساخته شده است.