رها کردن یک فرد تا به علت خفگی درون دیوارها بمیرد، کاری است که در برهههایی از زمان، در نقاط مختلفی از دنیا، متاخرترین نمونهی آن در اوایل قرن بیستم در مغولستان، به عنوان یک مجازات اعدام استفاده میشده است. افسانهی استاد مانول در ادبیات اروپای شرقی، بیانگرترین روایت از چنین اعدامی را بهدست میدهد. این افسانه نسخههای متعددی دارد ولی روایت اصلی آن، در مورد یک استاد بنا است که با شیطان قراردادی میبندد که به او امکان میدهد که زیباترین صومعهی در دنیا را بسازد، به شرط آنکه در زمان ساخت دیوار اصلی، همسر باردارش را درون آن بگذارد. جیغهای همسر مانول زمانی که کریدور بدنش را محبوس میکند، صریحترین توصیف در مورد خشونت معمار است. ادامه متن
