دبیران پرونده: کامیار صلواتی، حسین ذبیح پس از فتح اوکراین توسط نازیها، مسابقهی فوتبالی بین کارگران اوکراینی کارخانهی نان و... ادامه متن
میانرشتهای
معمار شیلییایی، کارینا پوئنت تصمیم دارد از تمام شهرهایی که ایتالو کالوینو، در ۱۹۲۷ در رمان خود «شهرهای نامرئی*» توصیف کرده است تصویرسازی کند. در این رمان، مارکوپولو، هزار و یکشبوار، برای قوبلای خان، حاکم مغولی، شهرهایی عجیب را که در سفرهایش دیده توصیف میکند. هر شهر ویژگی خاصی دارد و به گونهای که شهرها بیشتر به شخصیتهایی انسانی میمانند، هریک منحصر به فرد با خلقیاتی متفاوت از دیگری. کتاب کالوینو منبعی الهامبخش برای تخیلات شهری و معمارانه بوده است. در ادامه بخشهایی از توصیفات چند شهر نامرئی و تصویرسازیهای پوئنت را میبینید.ادامه متن
۱۰ فیلم بهیادماندنی که ساختمانها در آنها بازی کردهاند! میا فارو در فیلم فرزند رزماری، جک نیکلسون در فیلم درخشش... ادامه متن
سارانسک تأسیس: ۱۶۴۱ جمعیت: ۳۰۷۰۰۰ نفر فاصله تا مسکو: ۶۵۰ کیلومتر سارانسک واقع رد روسیهی مرکزی، پایتخت جمهوری مورداویا[۱] و... ادامه متن
«تنورهی دیو» اولین فیلم سینماییِ بلند یکی از بهترین کارگردانهای تاریخ ایران، کیانوش عیاری ست. تنورهی دیو نشاندهندهی بیتوجهیِ سیاستهای شبهمدرنیستیِ توسعهگرای دولت پهلوی به پیامدهای اجتماعیاش است. ادامه متن
برنامهریزی سوسیالیستی در مورد جامعهِ متداولِ جمعی است که هم شامل نیاز به هم کنترل سیاسی است و هم کنترل اقتصادی؛ و به معنای خلاصی از جامعه طبقاتی و یک طبقه حاکمه بسیار کوچک است که در حال حاضر برایمان تصمیمگیری میکند. ادامه متن
کلبه چوبی بومی هایدگر نمایش نوعی از ایدهآلی است که مدرنیستهای اولیه تلاش میکردند آن را به دست آورند. کلبهای که در آن وجود هر عنصری ضروری است و هیچ چیز آن را نمیتوان نادیده انگاشت. این کلبه چوبی تأکیدی بر یک جایگاه بینقص برای تبلور تفکر هایدگر در همبندی بنیادی مابین زمین و آسمان، سکونت، بنا و هستی بود و به نظر میرسید بسیار به آنچه که یک کودک ممکن است از یک خانه ترسیم کند شباهت داشته باشد. ادامه متن
اولینبار بهار ۲۰۱۶ به منطقه زاد رفتم، دقیقا دو سال پیش در چنین روزهایی. ترکیب آدمها و نیز تنوع فعالیتهای... ادامه متن
خیلی از ما تا آخر عمر دنبال خانهایم، حتی اگر از اجارهنشینی درآمده باشیم و مسکنی برای خودمان خریده باشیم. خانه مکانی که در آن زندگی میکنیم نیست، یعنی در واقع اصلاً مکان نیست. خانه چیزی است که با روح و احساس ما پیوند میخورد. احساس تعلق و در عینحال امنیت و آرامش. شاید خانۀ ایدئال چیزی مثل خوشبختی باشد. گذرا، مبهم و انتزاعی. حسی که لحظهای سراغمان میآید و ناگهان پر میکشد و میرود.
ادامه متن
چطور یادمانهایی بسازیم که باعث شوند جنایتهای گذشتگانمان را به یاد بیاوریم یا فراموش کنیم؟ جنبش ضدیادبود در پی پاسخ به همین سوال شکل گرفت؛ جنبشی که با ضد خاطره و مذمت سروکار داشت نه خاطره و بزرگداشت. این نوشته، دربارهی ضد یادبودها و دلالتهای آنهاست؛ از کته کلوویتز تا ستونی که به تدریج در خاک فرو میرود. ادامه متن
ماسیمو رومی ۱۸ سال شغلی اداری داشت. ناگهان کارش را رها کرد. تصمیم گرفت به چهارگوشه دنیا سفر کند و از... ادامه متن
این یادداشت به قلم زهرا اهری | استاد مرکز مستندنگاری و مطالعات معماری ایران، دانشگاه شهید بهشتی در تاریخ ۲۹دیماه... ادامه متن