زادیستها در پی یک زندگی بدیلاند. بیشتر آنها حامیان محیط زیستاند و میکوشند یک زندگی جمعی بنا کنند که در آن همه چیز تحت سلطه پول و منطق سرمایهداری نباشد. ادامه متن
میانرشتهای
بین کارگر و نیروی شهرسازی کمتر تفاوتی به چشم نمیخورد. چرا که اساساً بین منطقِ کار در یک کارخانه که درگذشته بیشتر مبنای تحلیل بود، با کار در شرکت های مهندسین مشاور کمترین تفاوتی وجود ندارد. هر کدام از این موقعیتها یعنی کارخانه و شرکت، بازنمونِ شکلی از رابطهی ناعادلانه بین کارفرما و نیروی کار است. ادامه متن
دبیران پرونده: کامیار صلواتی، حسین ذبیح پس از فتح اوکراین توسط نازیها، مسابقهی فوتبالی بین کارگران اوکراینی کارخانهی نان و... ادامه متن
۱۰ فیلم بهیادماندنی که ساختمانها در آنها بازی کردهاند! میا فارو در فیلم فرزند رزماری، جک نیکلسون در فیلم درخشش... ادامه متن
نویسنده: شَنِن مَترن مترجم: علیرضا شفیعینسب در خانۀ دوران کودکیام، کمد ملافهها در انتهای راهرو قرار داشت، با دری سفید و کرکرهای.... ادامه متن
شهرها روز به روز بزرگتر میشوند ، خانهها روز به روز گرانتر میشوند و فضا ها روز به روز کوچکتر میشوند. همهی اینها مردم را به سمت زندگی اشتراکی میکشاند. در زندگی اشتراکی (co-living)، شما دریک فضای خصوصی کوچک و یک فضای مشترک بزرگ با گروه بزرگتری از انسانها زندگی میکنید و از امکانات مشترکی استفاده مینمایید و فرصت مییابید که با دیگران معاشرت کنید. ادامه متن
«تنورهی دیو» اولین فیلم سینماییِ بلند یکی از بهترین کارگردانهای تاریخ ایران، کیانوش عیاری ست. تنورهی دیو نشاندهندهی بیتوجهیِ سیاستهای شبهمدرنیستیِ توسعهگرای دولت پهلوی به پیامدهای اجتماعیاش است. ادامه متن
نویسنده: کیوان مهتدی این متن روایتی از شهرگردی نویسنده در مراکز خرید تهران است. با متن همراه شوید تا با... ادامه متن
نویسنده: ورونیک وین[1] مترجم: الیاس کهنسال دوستان امریکاییام به تازگی ایمیلی فرستادهاند که: «چه بلایی دارد بر سر نظام سیاسی... ادامه متن
خیلی از ما تا آخر عمر دنبال خانهایم، حتی اگر از اجارهنشینی درآمده باشیم و مسکنی برای خودمان خریده باشیم. خانه مکانی که در آن زندگی میکنیم نیست، یعنی در واقع اصلاً مکان نیست. خانه چیزی است که با روح و احساس ما پیوند میخورد. احساس تعلق و در عینحال امنیت و آرامش. شاید خانۀ ایدئال چیزی مثل خوشبختی باشد. گذرا، مبهم و انتزاعی. حسی که لحظهای سراغمان میآید و ناگهان پر میکشد و میرود.
ادامه متن
برنامهریزی سوسیالیستی در مورد جامعهِ متداولِ جمعی است که هم شامل نیاز به هم کنترل سیاسی است و هم کنترل اقتصادی؛ و به معنای خلاصی از جامعه طبقاتی و یک طبقه حاکمه بسیار کوچک است که در حال حاضر برایمان تصمیمگیری میکند. ادامه متن
اولینبار بهار ۲۰۱۶ به منطقه زاد رفتم، دقیقا دو سال پیش در چنین روزهایی. ترکیب آدمها و نیز تنوع فعالیتهای... ادامه متن













