مترجم: مسعود تقوی/ دبیر سرویس ترجمان [divider]مقدمه[/divider] ویلای نمازی در منطقهی نیاوران قرار دارد. این بنا که در دههی چهلم... ادامه متن
میراث فرهنگی
دکتر احد نژادابراهیمی: عضو هیات علمی دانشگاه هنر اسلامی تبریز و مدیرعامل انجمن دوستداران میراث فرهنگی تبریز است. با توجه... ادامه متن
مُفصل ماجرا را میتوان در خبرگزاریهای مختلف پیگیری کرد. خلاصه آن اما این است که مهدیه حاجی عابدزاده با قریب... ادامه متن
بازار تهران در هستهی مرکزی تهران قدیم قرار دارد. این بازارهای پرپیچوخم از سبزهمیدان آغاز به بازار مالفروشها در خیابان... ادامه متن
مترجم: زهرا بادامچی| دانشجوی مطالعات معماری ایران. دانشگاه تهران. این پروژه، نوسازی انبار آجری ساخته شده در سال... ادامه متن
خانهی تاریخی ملکه توران در خیابان پسیان که یکی از بازماندگان نسل معماری معاصر ایران هست، در حال تخریب بود که... ادامه متن
با داغ شدن دوباره بحث عمارت مسعودیه پس از اظهارات غیرکارشناسانهی محمد سالاری، رئیس کمیسیون معماری و شهرسازی شورای شهر... ادامه متن
تخریب سازمانیافتهی بافتهای تاریخی در ایران پیشینهی کمی ندارد. اولین تخریبها در ابتدای قرن حاضر شروع شد، ولی از هم گسیختن و متلاشی کردن گستردهی بافت تاریخی شهرهای ایران از اواخر دههی شصت شروع شد. ماجرایی غمناک که بر شهرهای زیادی رفت: کرمان، اصفهان، مازندران، مشهد و… . از میراث عظیم شهرهای ما، جز در انگشتشماری همچون یزد، چیز زیادی باقی نمانده است. امروز از آن بافتهای زنده در شهرهایمان، تکه پارههایی نیمهجان در این کوچه و آن محله به جا مانده است و حتی پیکری برای تدفینشان هم باقی نمانده.
ادامه متن
در بهارستان دیگر از آن کرختی خبری نیست. از ۶۸ بنایی که کاربریهای متفاوت دارند، بهجز چهار ساختمان سنگی از... ادامه متن
اواخر سال، تقریباً همزمان با حادثهی دردناک سقوط پرواز تهران-یاسوج، من در آسمان بودم و در راه چابهار. بگذارید حرف... ادامه متن
چطور یادمانهایی بسازیم که باعث شوند جنایتهای گذشتگانمان را به یاد بیاوریم یا فراموش کنیم؟ جنبش ضدیادبود در پی پاسخ به همین سوال شکل گرفت؛ جنبشی که با ضد خاطره و مذمت سروکار داشت نه خاطره و بزرگداشت. این نوشته، دربارهی ضد یادبودها و دلالتهای آنهاست؛ از کته کلوویتز تا ستونی که به تدریج در خاک فرو میرود. ادامه متن
بسیاری از شغلها بیشتر شبیه داستانهای علمی تخیلی هستند تا واقعیت، اما حقیقتاً تعدادی از آنها مسیری که فناوری به سمتاش در حرکت است را به خوبی دریافتهاند. برای مثال«[تکنسین] چاپگرهای قطعات سازهای» و «حفاظتگران [عناصر] هویت ملی» چندان نامحتمل به نظر نمیرسند. اما بیایید امیدوار باشیم [شغلهایی مثل] «رانندگان کِرمماشینهای[3] بلع زباله»، کمی دیرتر از سال ۲۰۳۰ به وجود بیایند. در این مطلب، نگاهی خواهیم داشت به بعضی از شغلهایی که احتمالاً تا سال ۲۰۳۰ به وجود خواهند آمد؛ از چاپ ساختمانهای بلندمرتبه تا اسکن بناهای تاریخی. ادامه متن













