جامعه معماری

جای پروژه‌ی اجتماعی معماری کجاست؟

در دهه‌ی گذشته، طیفی از اعمال مشارکتی و کنش‌گرانه، در مقام وارث خودخوانده‌ی پروژه‌ی اجتماعی معماری، ظهور کرده است. اغلب این ابتکارها، از کمک‌های «معماری برای بشریت» در مناطق فقیر و بلازده گرفته تا مداخلات موقت شهری، از تعاریف معمول معماری فراتر می‌روند. چنین اعمالی با برتری‌دادن به کنش‌گری، بی‌تکلفی و دگربودگی در مقابل قسمی فرهنگ مسلط معماری، که شامل فرمالسیم مبتذل و دلمشغولی‌های سلبریتی‌وار است‌، طراحی را از ور رفتن با فرم و مصالح به پرورش روال‌ها و خلق الگوهای مشارکت گسترش می‌دهد. به‌رغم استعداد این فعالیت‌ها برای ایجاد تغییر، بسیاری از منتقدان هنوز درباره‌ی نتایج نهایی و تبعات این ابتکارها به دیده‌ی شک می‌نگرند.
Fazlur-Rahman-Khan

فضل الرحمان خان کیست؟ نابغه‌ای که ساخت آسمان‌خراش‌های امروزی را امکان‌پذیر کرد

فضل الرحمان خان در سال 1929 در مرکز بنگلادش در جایی که امروزه داکا[6] می‌نامند به دنیا آمد، ولی آن موقع هند بریتانیا نام داشت. او پس از اتمام تحصیلاتش در رشته‌ی مهندسی عمران، در سال 1952 بورسی تحصیلی برای سفر به امریکا دریافت کرد و در دانشگاه ایلینوی[7] در شیکاگو به ادامه تحصیل پرداخت. موفقیت بزرگ فضل الرحمان خان طرح جدیدی بود که در آن، ساختمان بر یک هسته مرکزی فولادی تکیه نمی‌کرد بلکه قاب خارجی ساختمان ایستایی آن را حفظ می‌کرد. چند دسته لوله‌ی عمودی این قاب را تشکیل می‌دادند که استحکام شگفت‌انگیزی را ایجاد می‌کردند و ساختمان را در مقابل بادهای بسیار تند و زلزله محافظت می‌کردند. این طرح همچنین فضای بیشتری درون ساختمان در اختیار می‌گذاشت.

ارنست می: نامی پنهان زیر سایه‌ی باوهاوس

شهرت می نیز مسیری همچون هانس مایر و آندره لورسا[17] پیمود. در تاریخ معماری مدرن از نام می ذکر چندانی نمی‌رود. اینکه او هنگامی که به شوروی رفت دیگر معماران آلمانی مشغول تقویت زبان انگلیسی خود بودند، تنها دلیل این امر نیست. می معماری حرفه‌ای بود که وقتی با مشکل تدارک مسکن برای مردم کشور مواجه شد، نقش خود را نه در پروردن پیش‌نمونه‌هایی برای تولید انبوه که در ساختن آن‌ها در عمل می‌دید. و چنین هم کرد: 15000 تا از آن‌ها را ساخت؛ خانه‌هایی که هنوز که هنوز است مردم در آن‌ها ساکن‌اند.

آشپزخانه‌های محقر، توالت‌های کوچک: شکاف جنسیتی در معماری

آیا تاکنون به این موضوع اندیشیده‌اید که ضعف عملکردی ساختمان‌های ما تا چه حد به این دلیل است که زنان آن‌ را طراحی نمی‌کنند؟ آیا تأسف‌بار نیست که در جهان تنها در‌صدِ کمی از زنان در طراحیِ محیطی که خودشان در آن زندگی می‌کنند، دخیل هستند؟ متخصصان حوزه‌ی جنسیت ادعا می‌کنند که اگر زنان بیش‌تری طراح بودند، می‌توانستند شیوه‌ی کارکرد، شمایل و حسِ شهرهای ما را تغییر دهند؛ نه به‌خاطرِ جنسیتشان، بلکه به‌خاطر داده‌ی بیشتری از نظر هوشِ خلاقِ انسانی که آن‌ها به شیوه‌ی طراحی شهرهای ما و حل مشکلاتمان اضافه می‌کنند.

گفت‌وگوی رم کولهاس با آنا وینستون درباره‌ی زاها حدید؛ زیبایی و قدرت

مترجم: شهاب حبیبی لطفا از خاطرات اولیه‌تان از زها، آشنایی‌تان، تجربیات‌تان در مدرسه‌ی معماری انجمن معماری و تجربه‌ی کارکردن با هم در سال‌های اولیه بگویید. ...

معماری امروز، پس از حدید، به کدام سو می‌رود؟؛ زاهـــای آهنین

نویسنده: ارشیا اقبالی/ دبیر پرونده معماری امروز کجاست؟ تصور کنید متنی درباره‌ی فیدل کاسترو می‌خوانید. طبعاً اگر محتوای متن در حمایت از کاسترو باشد، نویسند...
نمای داخلی از مرکز حیدر علی‌اف اثر زها حدید

برداشت‌هایی از مرکز حیدر علی‌اف در باکو؛ تقلب شــگفت‌‌آور

نویسنده: ولادیمیر بلوگوفسکی (1970، اودسا، اوکراین) بنیان‌گذار شرکت عام‌المنفعه‌ی «پروژه‌ی موزه‌داری بین‌قاره‌ای» در نیویورک است. تمرکز این شرکت، برگزاری نمایشگا...