ویلیام السوپ، معمار بریتانیایی درگذشت

معمار و آکادمیسین بریتانیایی، ویلیام آلن السوپ[1] در سن هفتاد سالگی درگذشت. السوپ متولد ۱۲ دسامبر ۱۹۴۷ در نرتمپون[2] انگلستان بود و روز شنبه ۱۲ مه ۲۰۱۸ درگذشت. این معمار فارغ‌التحصیل مدرسه‌ی  معماری انجمن معمارانه[3] در لندن بود و در زمان مرگش، مدیر استودیوی اِی‌اِل‌اِل در لندن بود؛ دفتری که او خود در ۲۰۱۱ آن را پایه‌گذاری کرده بود.

السوپ بیش از هرچیز برای طراحی کتابخانه‌ی پکهام[4] در جنوب شرقی لندن که با همکاری معمار آلمانی، یان اشتورمر[5] آن را طراحی کرده بود شناخته شده است. این ساختمان برنده‌ی جایزه‌ی ریبا استیرلینگ[6] در سال ۲۰۰۰ شد و برای شکل «L»مانندش و استفاده‌اش از پوشش مسی پیش-زنگاربسته[7] معروف شده است؛ پوششی که به آن جلوه‌ی نامعمول و جالب توجهی به رنگ فیروزه‌ای می‌دهد.

این معمار در آمریکای شمالی نیز پروژه‌هایی را طراحی کرده است. این پروژه‌ها شامل نیروگاه هسته‌ای گلن‌وود[8] در یانکرز[9] نیویورک و مرکز طراحی شارپ در کالج هنر و طراحی اُنتاریو[10] در تورنتو می‌شوند که اولی در ۲۰۰۷ طراحی شد، اما با اینکه در رسانه‌ها به عنوان «طرحی جدید برای نجات [منطقه‌ی] آبشار یانکرز[11]» تحسین شد، اجرای آن متوقف شد.

السوپ پیش از مرگش عضو هیئت‌های مشورتی شوراهای شهری کنزینگتون[12] و چلسی[13] در لندن بود. علاوه بر این، او در دانشگاه فنی وین و در مدرسه‌ی معماری کانتربری[14] در کنت[15] استاد معماری بود. السوپ همچنین پیش از آن در [دانشگاه] استِیت‌ساید[16] درس داده بود و به عنوان استاد مهمان در موسسه‌ی هنری سان‌فرانسیسکو و دانشگاه ایالتی بال[17] در ایندیانا به عنوان استاد مدعو در سال ۱۹۷۷ به تدریس پرداخته بود. او همچنین برای درس دادن به عنوان استادِ دیویس[18] در مدرسه‌ی معماری تولِین[19] دانشگاه نیواورلئانز در سال ۱۹۸۲ به آن دانشگاه دعوت شد.

منبع: Archpaper

[divider]پی‌نوشت‌ها[/divider]

[1] William Allen Alsop

[2] Northampton

[3] Architectural Association School of Architetcure

[4] Peckham

[5] Jan Stormer

[6] RIBA Stirlng

[7] Pre-Pationated Copper

[8] Glenwood

[9] Yonkers

[10] Ontario

[11] Yonkers Waterfront

[12] Kensington

[13] Chelasea

[14] Canterbury

[15] Kent

[16] Stateside

[17] Ball State University

[18] دانشکده‌ی معماری دانشگاه نیواورلئانز هرسال یک معمار برجسته را برای تدریس به آن دانشکده دعوت می‌کند و او را به افتخار معمار نیواورلئانی فارغ‌‌التحصیل این دانشگاه، آرتور دیویس و همسرش مِری دیویس، استادِ دیویس می‌نامد.

[19] Tulane