طراحی جسورانه پارکی در لس‌آنجلس، رویکردی جدید در توسعه‌شهری

نویسنده: الکسندرا انتیپا/ خبرنگار حوزه‌ی شهری
مترجم: نورا وحیدیان/ دانشجوی کارشناسی ارشد معماری منظر دانشگاه تهران


منطقه بانک قدیمی لس‌آنجلس یکی از مکان‌های زیبا است که پتانسیل بازبینی و نوسازی را دارد. در سال ۲۰۱۳، پارک خیابان اسپرینگ (بهار) افتتاح شد که یک فضای ۰٫۷ هکتاری L شکل را اشغال می‌کرد. این پروژه نتیجه همکاری بین دیوان مهندسی (بخش کارهای دولتی شهر لس‌آنجلس) و گروه معماری Lehrer بوده است. پارک شهری جدید به نیاز برای فضای جمعی خارج از شهر پاسخ می‌دهد.
معماران پتانسیل منطقه را شناختند. آنان ایجاد یک پارک شهری را مدنظر خود قرار داده بودند و ترجیح دادند برای به کرسی نشاندن حرفه‌ای خود از طراحی‌های برجسته استفاده کنند. ازآنجاکه جمعیت منطقه رو به افزایش بود، نیاز به توسعه این منطقه حس می‌شد. افزایش جمعیت درنهایت سبب جذب توسعه درجایی که زیرساختارهای شهری موردتوجه قرارگرفته‌اند، می‌شود.
پارک طوری طراحی‌شده که نیاز به محافظت کمتر، اما درعین‌حال کارایی و دوام و عمر بالایی داشته باشد. تمام عناصر انتخاب‌شده برای پارک کنار هم آمدند تا این نکته را به اثبات برسانند که توسعه شهری الزاماً نباید اغراق‌آمیز باشد؛ بلکه می‌تواند بسیار ساده و درعین‌حال کارآمد باشند.

فائق آمدن بر مشکلات

مانند هر پروژه‌ای، پارک خیابان اسپرینگ هم باید با بر چالش‌های طراحی فائق آید. زمانی که ایده اجرای پروژه شروع به شکل‌گیری کرد، منطقه با تخریب کلی مواجه بود. طرح پارک شهری شامل اصلاح دو پارکینگ عمومی بود که خود چالشی بزرگ به شمار می‌آمد. ایده این بود که این پارکینگ‌ها باید به‌سرعت به پارک خیابان اسپرینگ تبدیل شوند. معماران می‌خواستند که پارک به کانون توجه در محدوده همسایگی تبدیل شود. حتی یک چالش بزرگ‌تر، مربوط به گرفتن تأییدیه برای این پروژه بود. پارک شهری جدید بسیار متمایز بود و طراحی منحصربه‌فردی داشت. افراد زیادی بودند که باید متقاعد می‌شدند که جامعه از این طرح سود خواهد برد.
زمانی که نوبت به تهیه عناصر پارک رسید، معماران باید بستر تاریخی طرح  و ترکیبی بین سبک جدید و قدیم را مدنظر قرار می‌دادند. پارک در پاسخ به نیاز جامعه طراحی‌شده بود. جذابیت بصری باید بسیار بالا می‌بود و به همسایگان اجازه داده می‌شد تا علاوه بر استفاده نزدیک از پارک از پنجره و بالکن خود از منظره پارک لذت ببرند. پارک نیز با مبلمانی که توسط طراحان، طراحی‌شده، تجهیز شده است. این صندلی‌های نیمکتی نه‌تنها برای نشستن عالی هستند بلکه برای اجرای نمایش‌های خیابانی مرکز شهر هم مناسب هستند. پشتی نیمکت‌ها از آلومینیوم ساخته‌شده است و نمایش شگفت‌انگیزی از نورها رازمانی که خورشید در بالاترین نقطه آسمان قرار می‌گیرد، به نمایش می‌گذارد. الگوی بامبو (چوب خیزران) روی آن بسیار ظریف و زیبا است و اجازه می‌دهد تا جلوه بصری زیبایی براثر فیلتر نور ایجاد شود.
شاید یکی از عناصر جالب مسیر بتنی قرمزی باشد که «پارک خیابان بهار» را از وسط به‌صورت مورب برش می‌دهد. این عنصر بسیار پرطراوت است و به پارک جلوه‌ای مدرن داده است. به‌علاوه این مسیر می‌تواند برای دوچرخه‌سواری، آهسته دویدن و راه رفتن استفاده شود. دیگر عنصر مدرن پروژه چمن‌های بیضوی محاط شده توسط ستون‌های سبزرنگ و لامپ‌ها هستند. پرچین‌های بامبو دورتادور این چمن‌ها را فراگرفته‌اند و محیط اطراف را بی‌نظیر ساخته‌اند. المان آکوستیکی که برای این پارک شهری انتخاب‌شده، فواره آب است. این فواره در کنار خیابان قرارگرفته و هم برای مردمی که در پارک قدم می‌زنند و هم برای آنان که از کنار خیابان رد می‌شوند، بسیار دلنواز خواهد بود. آلومینیوم نیز برای شاخص کردن ورودی پارک انتخاب‌شده است.

الهام گیری به‌جای نتیجه‌گیری

پارک‌های شهری در زندگی مدرن امروز بیش از آنکه بتوان تصور کرد لازم و ضروری شده‌اند. در شرایطی که انسان‌ها توسط فناوری و تکنولوژی‌های مختلف احاطه‌شده‌اند، نیاز به فضایی شبیه به این پارک دارند تا اتصالی دوباره با طبیعت پیدا کنند. این پارک شهری به‌طور کامل از توسعه پایدار حمایت می‌کند و با ایده هزینه پایین نگهداری و چرخه آبی کم‌مصرف طراحی‌شده است.

منابع

منبع: landarchs 

 

منبع‌برگردان: معمارمنظر

More Stories
پروژه تحقیقاتی FABRICKATE؛ اولین طاق تمام فشاری ایران با فرم آزاد