معماری

یادبودهایی که نبودند: درباره‌ی ضد یادبودها و دلالت‌های آن‌ها

چطور یادمان‌هایی بسازیم که باعث شوند جنایت‌های گذشتگان‌مان را به یاد بیاوریم یا فراموش کنیم؟ جنبش ضدیادبود در پی پاسخ به همین سوال شکل گرفت؛ جنبشی که با ضد خاطره و مذمت سروکار داشت نه خاطره و بزرگداشت. این نوشته، درباره‌ی ضد یادبودها و دلالت‌های آن‌هاست؛ از کته کلوویتز تا ستونی که به تدریج در خاک فرو می‌رود.

 تخت فولاد در تنگنا: چرایی زوال تدریجی گورستان تاریخی تخت فولاد اصفهان با کندوکاو در ماهیت گورستان‌ها

نویسنده: کسری شهبازبیگی | دانشجوی کارشناسی ارشد مطالعات معماری ایران در دانشگاه هنر اصفهان  «شهر مردگان روی دیگر جامعه زندگان است، نه شاید هم تصویری از خود ش...

از چاپ آسمان‌خراش تا اسکن بناهای تاریخی: پیش‌بینی هنرمندان درباره‌ی شغل‌های نو در سال ۲۰۳۰

بسیاری از شغل‎ها بیشتر شبیه داستان‎های علمی تخیلی هستند تا واقعیت، اما حقیقتاً تعدادی از آنها مسیری که فناوری به سمت‌اش در حرکت است را به خوبی دریافته‌اند. برای مثال«[تکنسین] چاپگرهای قطعات سازه‌ای» و «حفاظت‌گران [عناصر] هویت ملی» چندان نامحتمل به نظر نمی‎رسند. اما بیایید امیدوار باشیم [شغل‌هایی مثل] «رانندگان کِرم‌ماشین‌های[3] بلع زباله»، ‎کمی دیرتر از سال ۲۰۳۰ به وجود بیایند. در این مطلب، نگاهی خواهیم داشت به بعضی از شغل‌هایی که احتمالاً تا سال ۲۰۳۰ به وجود خواهند آمد؛ از چاپ ساختمان‌های بلندمرتبه تا اسکن بناهای تاریخی.

پنج روباتی که انقلابی در آینده معماری ایجاد می‌کنند

مترجم: علی سعیدی ربات‌ها وسایلی هستند که همیشه مارا شگفت‌زده و مجذوب خود می‌کنند! توانایی آن‌ها در واکنش و حرکت به‌صورت خودکار، چه به لحاظ بصری و چه ذهنی دل‌فر...

آیا اپراخانه‌ی بزرگ قاهره ابزار امپریالیسم فرهنگی بود؟

اپراخانه‌ی سلطنتی جدید در مسقط عمان و موزه‎ی لوور تازه‌ساخت ابوظبی، پرسش‌هایی اساسی را احیا می‌کنند: آیا این مؤسسه‎های جدید ابزارهایی برای سلطه‎‌گری غرب هستند؟ آیا فضاهای فرهنگی این‌چنینی همساز با زندگی اجتماعی مسلمانان‌اند؟ ادوارد سعید، اپراخانه‌ی خدیو قاهره را یک حماقت  و «آیدا» را اپرایی استعماری می‌دانست. در کتاب «فرهنگ و امپریالیسم» او، فرهنگ اروپایی با فرمان‌روایی اروپایی تقریباً مساوی انگاشته شده بود. طبق منطق سعید، باید بپذیریم که مؤسسه‎های فرهنگی جدید در خلیج فارس، نشان‎گر سلطه‎ی غرب هستند. اما آیا این همه‌ی ماجراست؟

اصفهان نصف جهان است: نقدی بر پروژه‌ی مجموعه‌ی کشورهای غیرمتعهد در اصفهان

این مطلب نقدی‌ست بر بنای «مجموعه‌ی سالن‌های اجلاس سران کشورهای غیرمتعهد»، ایده‌های طراحی آن و نحوه‌ی اجرای این ساختمان در شهر اصفهان.

نسرین فقیه: معماری از داخل به خارج

تخصصش طراحی موزه است. اگر بخواهیم دقیق‌تر بگوییم طراحی داخلی موزه، و اگر بازهم بخواهیم دقیق‌تر باشیم، مرمت و چیدمان داخلی موزه. نسرین فقیه شاید از اولین معماران زن شناخته‌شده‌ی ایرانی باشد. دکترای معماری‌اش را درسال ۱۹۶۹م از دانشگاه ونیز گرفت. در سال ۱۹۷۳م در رشته‌ی طراحی محیط از مدرسه‌ی معماری دانشگاه یِیل فارغ‌التحصیل شد. سپس به ایران آمد. فقیه در سال ۱۳۶۲، یعنی ۱۹۸۲م از ایران خارج و به فرانسه رفت، و با آغاز به کار دفترش فعالیت‌های معماری‌اش را آغاز کرد. مرمت و طراحی داخلی موزه‌ی اورسی و هچنین بازسازی گنیجنه دائم ژرژپمپیدو از تجارب او در آن سال‌ها است.

وضعیت نیروی کار در شرکت‌های مهندسین مشاور

بین کارگر و نیروی شهرسازی کمتر تفاوتی به چشم نمی‌خورد. چرا که اساساً بین منطقِ کار در یک کارخانه که درگذشته بیشتر مبنای تحلیل بود، با کار در شرکت های مهندسین مشاور کمترین تفاوتی وجود ندارد. هر کدام از این موقعیت‌ها یعنی کارخانه و شرکت، بازنمونِ شکلی از رابطه‌ی ناعادلانه بین کارفرما و نیروی کار است.

بازگشت به آینده: درباره‌ی سرای روشن و خیابان ناصرخسرو

سرای روشن در خیابان ناصرخسرو، به گواه تاریخ حک‌شده روی کاشی‌هایش، در سال 1311 تأسیس شده است: سال‌های میانی حکومت پهلوی اول و دوره‌ی آغوش گشودن به روی جهان مدرن از سویی، و نگریستن به جهان باستان از سوی دیگر. ساختمان سرای روشن، بالاتر از کوچه‌ی مروی و نرسیده به خیابان صوراسرافیل، این دو گرایش متناقض را به‌خوبی بازتاب می‌دهد: از همان بخش بالایی بنا، هم می‌توانیم فرشته‌های نیمه‌برهنه‌ای را ببینیم که از معماری اروپایی به بنا راه یافته‌اند، و هم نماد اهورامزدا را که میراث معماری دورۀ هخامنشی است. مجسمه‌ها و ستون‌ها و تزییناتِ وام‌گرفته از معماری باروک، نشانی از نوسازی پرشتاب زمانه‌ی خود هستند، و نماد اهورامزدا و کاشی‌کاری‌های برگرفته از معماری ایرانی به وسوسه‌ی گذشته گواهی می‌دهند.
کانال تلگرام
اینستاگرام