محمدحسین عباسی

اهواز، باور دوران جدید | نگاهی به تاثیرات گرمایش زمین و آمادگی برای شرایط جدید

هرازگاهی که  میزان گردوغبار شهر اهواز به ده‌ها برابر حد مجاز می‌رسد، مانند دیگر بحران‌هایی که به وجود می‌آید تنها چند روزی در صدر اخبار و فضای مجازی قرار می‌گیرد و پس‌ازآن به فراموشی سپرده می‌شود، آلودگی شهر اهواز در حال حاضر فضایی فراتر از استان خوزستان را در برمی‌گردد اما با نگاهی به شاخص ذرات معلق در شهرهای دیگر می‌توان دریافت این پدیده به‌سرعت تمام پهنه کشور را در برگرفته است به‌نحوی‌که از سیستان و بلوچستان تا شمال شرق و غرب کشور در بازه‌های زمانی گوناگون با میزان بالایی از آلودگی ناشی از ذرات معلق روبرو هستند.

پرونده ساختمان سبز و کیفیت هوا

این یادداشت مقدمه‌ای برای شروع موقت صفحه پایداری در پایگاه رویدادهای معماری؛ صفحه‌ای که بعد از گفت‌وگوهای فراوان با احتیاط قدم اول خود را برمی‌دارد تا به فضای آموزش و آکادمی کمک کند که خلاهای خود را بشناسد و هم پل‌هایی ایجاد کند که بازار ساخت و اجرایی خود را به نیروهای جوان تحصیل کرده در زمینه پایداری برساند، بازاری که با تقریبی مناسب به جریان معماری پایداری هیچ توجهی نکرده و روند خود را طی می‌کند، این صفحه تلاش می‌کند با نگاهی واقع گرا و جامع به همگرایی در این حوزه کمک کند.

وقتی از پایداری حرف می‌زنیم از چه سخن می‌گوییم؟

پایداری برای اولین بار به عنوان لفظی رسمی در کنفرانس «زمین» در ۱۹۹۲ در ریو مطرح شد آن هم در غالب توسعه پایدار به عنوان عملی که نیازهای امروز را تامین کند بدون آنکه نیازهای نسل بعد را قربانی کند، از آن سال با چالش‌های روزافزونی که جوامع در حوزه‌های مختلف با آن درگیراند. مفهوم پایداری جای خود را به عنوان یک الگوی توسعه به سرعت جا انداخت، پایداری در روزهای آغازین جنبشی به حساب می‌آمد که به دنبال حفظ منابع برای نسل بعد بود اما نیازها و مسائل حوزه‌ها دیگر به سرعت خود را وارد این مفهوم کردند، برای پایداری هیچ گاه تعریف مشخصی ارائه نشده است و به خاطر طبیعت آن شاید هیچ گاه به تعریفی با مرزهای معلوم هم ختم نشود اما در طول چند دهه اخیر همواره حوزه‌هایی را به خود اضافه کرده است.
محمدحسین عباسی

محمدحسین عباسی

دبیر «معماری پایدار»

مدیرپایداری شرکت WSP آمریکا عضو جامعه معماران آمریکا عضو و پژوهشگر شورای ساختمان سبز آمریکا

کانال تلگرام
اینستاگرام