تحریریه سرویس ترجمان

آیا اپراخانه‌ی بزرگ قاهره ابزار امپریالیسم فرهنگی بود؟

اپراخانه‌ی سلطنتی جدید در مسقط عمان و موزه‎ی لوور تازه‌ساخت ابوظبی، پرسش‌هایی اساسی را احیا می‌کنند: آیا این مؤسسه‎های جدید ابزارهایی برای سلطه‎‌گری غرب هستند؟ آیا فضاهای فرهنگی این‌چنینی همساز با زندگی اجتماعی مسلمانان‌اند؟ ادوارد سعید، اپراخانه‌ی خدیو قاهره را یک حماقت  و «آیدا» را اپرایی استعماری می‌دانست. در کتاب «فرهنگ و امپریالیسم» او، فرهنگ اروپایی با فرمان‌روایی اروپایی تقریباً مساوی انگاشته شده بود. طبق منطق سعید، باید بپذیریم که مؤسسه‎های فرهنگی جدید در خلیج فارس، نشان‎گر سلطه‎ی غرب هستند. اما آیا این همه‌ی ماجراست؟

گونه‌شناسی حمام‌های عمومی؛ نگاهی به حیات حمام‌های عمومی در جهان

از عهد کهن و در سراسر جهان، حمام‌های بخار و گرمابه‌ها در حیات اجتماعی ایفاگر نقش بوده‌اند: بستری که در آن کاربرانی از هر طبقه‌ی اجتماعی عریان می‌شدند و این بستر بزنگاهی غنی برای معماران فراهم می‌کرد. در این متن نگاهی داریم به سنت‌های معطوف به حمام‌های عمومی در جهان.

فانوسی در برلین: بازخوانی تلاشی برای حفظ ویرانه‌های خشونت

خرابه‎ها بیان فیزیکی سختی زندگی در حضورِ گذشته‌ی انسان‎ها هستند، مخصوصاً گذشته‎ای خشونت بار. باخرابه‎های جدید چه باید کرد، آیا باید آنها را بازسازی یا جایگزین کرد یا نگه داشت؟ در این متن نگاهی داریم به رویکردی بدیع در نگاهداری خاطرات خشونت. کلیسای کایزر اصلی در قرن نوزدهم به مثابه‎ی نوعی از یادمان بود که در قرن بیستم به عنوان ویرانه و از طریق تأثیر خشونت و شرایط، به نوعِ دیگری از یادمان تبدیل شده است، یادمانی بیانگر مقیاس خسرانی که امروز غیر‌قابل تصور به نظر می‌رسد.

نظریه‌ی رنگ کاندینسکی در معماری

 هنر واسیلی کاندینسکی رابطه بین رنگ و ناظرانش را کاوش کرد. او با پذیرش رنگ به عنوان ناقل اولیه‌ي بیان، از خاکستری‌ها، قهوه‌ای‌ها و سیاه‌های کوبیسم اجتناب کرد. بنابراین در عمل او نقاشی را از نیاز به ترسیم یک کاملا جدا کرد. هدف هنر کاندینسکی این بود که موسیقی را در وسیله‌ای پلاستیکی تسخیر کند، تا همان احساساتی را برانگیزد که یک قطعه موسیقی می‌تواند از طریق سایه‌ها و رنگ‌ها مولد باشد.

جایزه‌‌ی معماری برای مدرسه‌ی کودکان پناهنده‌ی سوری

مدرسه‌ای که با کیسه‌شن ساخته‌اند، در اردوگاه پناه‌جویانِ زعتریِ اردن واقع شده است که نزدیک مرز سوریه قرار دارد. این اردوگاه بر خلاف سرشت موقتیِ هر اردوگاهی بدل به اقامت‌گاهی دائمی برای آنانی شده‌ است که به خاطر نزاع، جلای وطن کرده‌اند. کودکانی که در اردوگاه‌هایی مثل زعتری زندگی می‌کنند، دسترسی ناچیزی به خدمات امنیت اجتماعی، بهداشت و آموزش دارند.

اعلام برندگان جایزه‌ی معماری آینده MPIM/AR سال ۲۰۱۸

جایزه‌های پروژه‌ی آینده، در ۱۲ بخش مختلف، ارزش‌های پروژه‌های ساخته‌نشده و تکمیل‌نشده را می‌ستایند. طرح‌های موفق در برترین رویداد معماری MIPIM شامل گستره‌ی متنوعی است؛ از پروژه‌هایی گرفته که در حال حاضر در حال ساخت یا در حال طراحی هستند تا طرح‌های شرکت‌کننده در مسابقات و طرح‌های مفهومی تاثیرگذار. در این نوشته نگاهی داریم به پروژه‌های برگزیده‌ی این مسابقه.

تعهدی برای انسان‌ها، متن تقدیرنامه‌ی هیئت داوران پریتزکر ۲۰۱۸ از بالکریشنا دوشی

معمار هندی، بالکریشنا دوشی مدت‌هاست اهداف جایزه‌ی معماری پریتزکر را به بهترین نحو نمایش می‌دهد. او بیش از شصت سال است که در معماری فعالیت می‌کند و خدمات مهمی به بشریت کرده است. در این متن نگاهی داریم به بیانیه‌ی هیئت ژوری جایزه‌ی پریتزکر که این جایزه را به‌دلیل معماری فوق‌العاده‌ی دوشی در صدها ساختمانی که ساخته؛ تعهدی که نسبت به کشورش و اجتماعاتی که برای آنها طراحی می‌کند، ابراز داشته؛ تاثیر او به‌عنوان معلم؛ و الگویی که برای متخصیصن و دانشجویان سراسر جهان در طول فعالیت حرفه‌ایش به‌وجود آورده است، این جایزه را به وی اهدا می‌کند.

هفت پروژه از بالکریشنا دوشی که باید بشناسید

بالکریشنا دوشی به عنوان برنده‎ی جایزه‌ی پریتزکر ۲۰۱۸ که بالاترین افتخار حرفه‌ای در معماری جهان است، انتخاب شد. برای ۷۰ سال، دوشی با تأثیر بالایی بر کشور خود هند، از طریق پروژه‌های مسکونی، مدرسه، بانک، تئاتر و خانه‌سازی برای اقشار کم‌درآمد، به گفتمانی از معماری و طراحی شهری شکل بخشیده است. در اینجا هفت نمونه از کارهای وی معرفی شده‌اند که نمایانگر احترام دوشی به فرهنگ شرق است و نشان دهنده‎ی اشتیاق او برای مشارکت در پیشرفت کشورش از طریق طراحی آثار اصیلی است که کیفیت زندگی مردم را بالا می‌برد.

زنانِ ناپیدا: چگونه زنان معمار از تاریخ معماری حذف شدند؟

تاریخ متناقض معماری زنان بسیاری را از این عرصه ناپیدا کرده است. مالکیت معنوی آثار معماری در ارتباط با آثاری که در همکاری با معماران زن و مرد به انجام می‌رسد، تنها به نام مردان تمام می‌شود. منع از حق معنوی، معماران و دانشجویان زن جوان را بدون الگویی وامی‌نهد و باعث می‎شود آنها عملاً فکر کنند که زنان در تاریخ این حرفه غایب بوده اند. در این متن نگاهی داریم به چالش‌ها و موانعی که در ناپیدایی زنان در تاریخ معماری نقش دارند.
کانال تلگرام
اینستاگرام