معماری اسلامی ؛ بحران فرهنگ گردآورنده: شیراز علی‌بای[1] مترجم: شکوفه غفاری در زمانی‌که فشارهای تغییر جهانی و تکنولوژی، با تأثیر... ادامه متن

در دهه‌ی گذشته، طیفی از اعمال مشارکتی و کنش‌گرانه، در مقام وارث خودخوانده‌ی پروژه‌ی اجتماعی معماری، ظهور کرده است. اغلب این ابتکارها، از کمک‌های «معماری برای بشریت» در مناطق فقیر و بلازده گرفته تا مداخلات موقت شهری، از تعاریف معمول معماری فراتر می‌روند. چنین اعمالی با برتری‌دادن به کنش‌گری، بی‌تکلفی و دگربودگی در مقابل قسمی فرهنگ مسلط معماری، که شامل فرمالسیم مبتذل و دلمشغولی‌های سلبریتی‌وار است‌، طراحی را از ور رفتن با فرم و مصالح به پرورش روال‌ها و خلق الگوهای مشارکت گسترش می‌دهد. به‌رغم استعداد این فعالیت‌ها برای ایجاد تغییر، بسیاری از منتقدان هنوز درباره‌ی نتایج نهایی و تبعات این ابتکارها به دیده‌ی شک می‌نگرند. ادامه متن

شهرت می نیز مسیری همچون هانس مایر و آندره لورسا[17] پیمود. در تاریخ معماری مدرن از نام می ذکر چندانی نمی‌رود. اینکه او هنگامی که به شوروی رفت دیگر معماران آلمانی مشغول تقویت زبان انگلیسی خود بودند، تنها دلیل این امر نیست. می معماری حرفه‌ای بود که وقتی با مشکل تدارک مسکن برای مردم کشور مواجه شد، نقش خود را نه در پروردن پیش‌نمونه‌هایی برای تولید انبوه که در ساختن آن‌ها در عمل می‌دید. و چنین هم کرد: 15000 تا از آن‌ها را ساخت؛ خانه‌هایی که هنوز که هنوز است مردم در آن‌ها ساکن‌اند. ادامه متن

یک قطعه زمین خوب خودبه‌خود معماری ارزشمندی را به‌وجود نمی‌آورد، اما به پدیدآمدنش کمک می‌کند. صرف‌نظر از لذت حمام‌کردن در وانی آبی‌رنگ، درازکشیدن زیر آفتاب و داشتن چمن‌زاری محصور با درختان میوه که کمتر از یک ساعت رانندگی با پاریس فاصله دارد، ویلا ساوا ارزش‌هایی را بازتاب می‌دهد که در طول زمان در برابر تغییر مقاوم بوده‌اند. گرچه ویلا ساوا به این ارزش‌ها فرمی بدیع و دقیق می‌دهد، نتیجه آن‌قدر که ما خواهان تصورش هستیم، ناب نیست. ادامه متن