تحریریه سرویس ترجمان

در ستایش تصرف عدوانی ــ مروری بر کتاب شهر خودسامان نوشته‌ی الکساندر واسودِ‌وان

پژوهش الکساندر واسودوان نخستین کوشش جامع برای بازسازی تاریخ تصرف عدوانی به منزله‌ی «نمود درکی خودآیین از زندگی مشترک شهری» است. هر کدام از هشت فصل کتاب به شهر معینی می‌پردازد و سیر تصرف عدوانی را، از زمان جنبش‌های اجتماعی رادیکال در دهه‌ی ۱۹۶۰، پی می‌گیرد و نشان می‌دهد که چگونه اشغال ساختمان‌ها به شیوه‌ای برای از نو تصور کردن شهر «در حکم فضایی برای برآوردن نیازهای اولیه، پناه یافتن، آزمایش و مقاومت» تبدیل شد.

معماری اسلامی، مبحثی در هفت بخش

این پرونده گردآوری بسیار گزینشی مقالاتی است که به خواننده دریافتی از مناقشات و مباحث مهمی را می‌دهد که در جهت تعریف میراث بزرگ تمدن‌های مسلمانان و هنر و معماری‌شان، دنبال شده است. گزیده­‌ها مستقیماً از مقالات اصلی انتخاب شده­ و در راستای پررنگ کردن هفت مضمون تنظیم شده­ است: بحران فرهنگ؛ در معماری «اسلامی» به چه معنی است؟

جای پروژه‌ی اجتماعی معماری کجاست؟

در دهه‌ی گذشته، طیفی از اعمال مشارکتی و کنش‌گرانه، در مقام وارث خودخوانده‌ی پروژه‌ی اجتماعی معماری، ظهور کرده است. اغلب این ابتکارها، از کمک‌های «معماری برای بشریت» در مناطق فقیر و بلازده گرفته تا مداخلات موقت شهری، از تعاریف معمول معماری فراتر می‌روند. چنین اعمالی با برتری‌دادن به کنش‌گری، بی‌تکلفی و دگربودگی در مقابل قسمی فرهنگ مسلط معماری، که شامل فرمالسیم مبتذل و دلمشغولی‌های سلبریتی‌وار است‌، طراحی را از ور رفتن با فرم و مصالح به پرورش روال‌ها و خلق الگوهای مشارکت گسترش می‌دهد. به‌رغم استعداد این فعالیت‌ها برای ایجاد تغییر، بسیاری از منتقدان هنوز درباره‌ی نتایج نهایی و تبعات این ابتکارها به دیده‌ی شک می‌نگرند.

راه‌حل‌هایی برای آلودگی نوری: طراحی معمارانه‌ی نور برای حفاظت از شب

نویسنده: کیم اوکانل مترجم: الیاس کهنسال درست زمانی که انسان‌ها کم‌کم به روز خود پایان می‌دهند و آماده‌ی خواب می‌شوند، دنیای کاملاً متفاوتی در طبیعت در حال ب...

فیل‌های سفید: پروژه‌های خرج‌تراش، ناموفق و خجالت‌آور معماری از سراسر جهان

نویسنده: شارون لم مترجم: علی جاودانی هر اثر معماری‌ موفقیتی اقتصادی و اجتماعی به شمار نمی‌رود؛ اما اصطلاحی هراس‌انگیز وجود دارد که مخصوص مسرفانه‌ترین پروژه...
Fazlur-Rahman-Khan

فضل الرحمان خان کیست؟ نابغه‌ای که ساخت آسمان‌خراش‌های امروزی را امکان‌پذیر کرد

فضل الرحمان خان در سال 1929 در مرکز بنگلادش در جایی که امروزه داکا[6] می‌نامند به دنیا آمد، ولی آن موقع هند بریتانیا نام داشت. او پس از اتمام تحصیلاتش در رشته‌ی مهندسی عمران، در سال 1952 بورسی تحصیلی برای سفر به امریکا دریافت کرد و در دانشگاه ایلینوی[7] در شیکاگو به ادامه تحصیل پرداخت. موفقیت بزرگ فضل الرحمان خان طرح جدیدی بود که در آن، ساختمان بر یک هسته مرکزی فولادی تکیه نمی‌کرد بلکه قاب خارجی ساختمان ایستایی آن را حفظ می‌کرد. چند دسته لوله‌ی عمودی این قاب را تشکیل می‌دادند که استحکام شگفت‌انگیزی را ایجاد می‌کردند و ساختمان را در مقابل بادهای بسیار تند و زلزله محافظت می‌کردند. این طرح همچنین فضای بیشتری درون ساختمان در اختیار می‌گذاشت.

ارنست می: نامی پنهان زیر سایه‌ی باوهاوس

شهرت می نیز مسیری همچون هانس مایر و آندره لورسا[17] پیمود. در تاریخ معماری مدرن از نام می ذکر چندانی نمی‌رود. اینکه او هنگامی که به شوروی رفت دیگر معماران آلمانی مشغول تقویت زبان انگلیسی خود بودند، تنها دلیل این امر نیست. می معماری حرفه‌ای بود که وقتی با مشکل تدارک مسکن برای مردم کشور مواجه شد، نقش خود را نه در پروردن پیش‌نمونه‌هایی برای تولید انبوه که در ساختن آن‌ها در عمل می‌دید. و چنین هم کرد: 15000 تا از آن‌ها را ساخت؛ خانه‌هایی که هنوز که هنوز است مردم در آن‌ها ساکن‌اند.

آموزش ساخت‌و‌ساز بزرگ‌مقیاس چوبی در کتابخانه‌ی آنلاین ریتینک وود

نویسنده: خوزه توماس فرانکو مترجم: محدثه عقبایی در سال‌های اخیر، ساخت‌و‌ساز چوبی بر محدودیت‌های گذشته‌اش‌ در اجرای ساختمان‌های دو یا سه طبقه فائق آمده تا بنا...

نیمه‌ی تاریک ویلا ساوا لوکوربوزیه

یک قطعه زمین خوب خودبه‌خود معماری ارزشمندی را به‌وجود نمی‌آورد، اما به پدیدآمدنش کمک می‌کند. صرف‌نظر از لذت حمام‌کردن در وانی آبی‌رنگ، درازکشیدن زیر آفتاب و داشتن چمن‌زاری محصور با درختان میوه که کمتر از یک ساعت رانندگی با پاریس فاصله دارد، ویلا ساوا ارزش‌هایی را بازتاب می‌دهد که در طول زمان در برابر تغییر مقاوم بوده‌اند. گرچه ویلا ساوا به این ارزش‌ها فرمی بدیع و دقیق می‌دهد، نتیجه آن‌قدر که ما خواهان تصورش هستیم، ناب نیست.

«بابل نو»ی کنستانت نیوِنهویس فراتر از زمان خود بود

چه می‌شود اگر به جای پناه دادن به یک گروه از مردم در یک ساختار ایستا، همه‌ی مردم از یک روش زندگی پویا، سیار و هم‌بسته پیروی کنند و همه‌ی ساختمان‌ها بر این مبنا ساخته شوند؟ شهری که برای چنین روشی از زندگی طراحی شده باشد، چگونه به نظر می‌رسد؟ نیوِنهویس قصد داشت تا جواب این سؤال را بیابد. این هنرمند، به مدت ۱۵ سال، همه‌ی کارهایش را رها کرد تا بر روی مجموعه‌ای از طرحهای عجیب‌وغریب با استفاده از رسانه‌های مختلف‌ برای جایی که نام بابِل نو را بر آن گذاشت، کار کند. او بابل نو را «اردوگاهی برای کوچ‌نشینان در مقیاس سیاره‌ی زمین» توصیف می‌کند.

خانه‌ی ملنیکف: آمیختگی رؤیاهای فردی و دغدغه‌ی جمعی

نویسنده: محمدمهدی طاهری به‌رغم ایدۀ «ماشینی برای زندگی» لوکوربوزیه، کنستانتین ملنیکف به «خانه به‌مثابۀ معبد» معتقد بود و بر کنار خیابانی در مرکز شهر مسکو ساخ...