منتخب سردبیر

مطالبی که شایسته توجه بیشتری هستند.

دیوارها، دیوارها، دیوارها؛ مقابله با مهاجرین و پناه‌جویان یا تبلور نمادین سیاست؟

در این مقاله به بررسی تاریخچه‌ی این «دیوارکشی‌ها» در قالب نمایش پوپولیستی دولت‌ها مبنی بر نیاز بیشتر به دیوارهای حقیقی و فرهنگی برای مقابله با «مهاجران غیر مجاز» و «تهدیدهای تروریستی» پیش رو می‌پردازیم.

راهنمای طراحی شهری برای دیکتاتورها / «میدان»ها و بعد انقلابی فضاهای عمومی

اعتراضات چند سال اخیر در نقاط مختلف جهان مکرر نام «میدان»ها را در اخبار به گوش رسانده است؛ این مقاله توضیح می‌دهد که چگونه طراحی شهری امکان مشارکت‌های عمومی خصوصا برای اعتراضات گروهی را فراهم می‌کند و چگونه حکومت‌های توتالیتر با علم به این موضوع با تهدید یا گستردگی شدید میدان رفتارهای اجتماعی را کنترل می‌کنند.

بستِ توحیدخانه: نمونه‌ی مترقی به رسمیت شناختن فضای اعتراض عمومی

بستِ توحیدخانه: نمونه‌ی مترقی به رسمیت شناختن فضای اعتراض عمومی در ادوار مختلف تاریخ و در فرهنگ‌های مختلف پاسخ‌های متمایزی به این نیاز داده شده است. فضای بست ...

چرا شهرها شورش می‌کنند؟

دیوید هاروی بیان می‌کند که شهرها با جذب مازاد سرمایه و کار نقشی حیاتی در انباشت سرمایه ایفا می‌کنند. نتیجه‌ی این گسترش آشفته اما «به فقر کشیدن»، «پرولتریزه شدن» و «ازخودبیگانگی» اکثریت گسترده‌ای از ساکنین شهری است. این مارکسیست بریتانیایی، در کتاب «شهرهای شورشی: از حق به شهر تا انقلاب شهری» پس‌زمینه‌ی آشوب شهری را به تصویر می‌کشد. شهرهای شورشی دیوید هاروی توضیح فرآیند شهری شدن سرمایه است.

سردرگمی در پنل‌های بی‌پایان گفت‌و‌گو: پایان نظریه؟

معماری امروز ما در مرحله‌ای بی‌نظریه به سر می‌برد: هیچ چارچوب نظری، کلان‌روایت یا نظامی از معیارهای ارزشی وجود ندارد تا جهت‌گیری معماری امروز را روشن سازد.اگر از اواخر قرن ۱۹ تا دهه‌ی ۱۹۸۰، نظریه‌های معماری افقی از کلیت حوزه‌ی معماری را شکل داد، این افق امروز جایش را به انبوهی از اظهارنظرهای معماران، تاریخ‌نگاران نظریه‌ی معماری و اشاره‌هایی به سایر رشته‌ها همچون انسان‌شناسی، جامعه‌شناسی و فلسفه‌ی سیاسی داده است. امروز، فقط شبحی از نظریه‌ی معماری در تعقیبمان باقی مانده است.

معماری به مثابه‌ شاعری

شعرخوب، مثل معماری خوب، سَخت ظریف است. نه تنها نیازمند دانستن این است که چه می‌‌خواهیم با آن بگوییم ، بلکه باید ایده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی برسازنده‌اش با درخورترین کلمات، که خود مدبرانه در هر بیت‌ و بند مرتبط شده‌اند، تشریح –ترجمه- شود. ظرافت کلامی شعر، بعد از ساخته شدن، افزون بر القای معنا در غایت بکارت، باید قادر باشد قلب ما را برانگیزد و زمان را بشکافد و معلق کند. شاعری چنین است؛ معماری نیز.

اصول ایجاد شهر تاب‌آور چیست؟

شهرهای تاب‌آور بایستی تا جای ممکن به‌صورت دولت‌شهری اداره شوند تا قادر باشند حقوق اولیه‌ی مردم را تشخیص داده و از مشارکت شهروندان استقبال کنند. البته این موضوع در مورد ساکنین نیمکره‌ی جنوبی خیلی صدق نمی‌کند؛ جایی که دولت‌هایشان هیچ‌گاه سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های اساسی برای فقرا را به توسعه ساختمان‌های تجاری ترجیح نمی‌دهند.

سیاست، معماری و پارامتریسیسم: در جست‌و‌جوی تفسیری برای معماری قرن بیست‌ویک

«در جهان پیشامدرن قلعه و قصر و دیگر ساختمان‌های عظیم، به همان اندازه‌ی دین و قانون و اقتصاد از اجزای اصلی ساختار سیاسی بودند. در جهان مدرن، معماری و سیاست سیستم کارکردیِ جدایی دارند.» نظریات پاتریک شوماخر، نویسنده و همکار اسبق زها حدید، چه زمانی که دفاعیه‌ای از سرمایه‌داری ارائه می‌داد و چه زمانی که پارامتریسیسم را به عنوان خوانشی از معماری قرن بیست‌ویکم معرفی می‌کرد، مورد بررسی و نقد قرار گرفته است. در این متن جک سلف، معماری، سیاست و پارامتریسیسم را در اندیشه‌ی شوماخر بررسی می‌کند

در انتظار واینستینیزه شدن چه زمان موعد شکایت علیه تعرض جنسی در معماری فرا می‌رسد؟

آرون بتسکی در این متن با اشاره به زندگی شخصی لویی کان به معضل گسترده در حرفه‌ی معماری یعنی تعرض جنسی در محیط آکادمیک و دفاتر معماری می‌پردازد. وی با اشاره به اینکه توجه به این مسائل می‌تواند از ارزش‌های معماریانه‌ی آثار معماران جا باشد، زنان معمار را به بازگویی ناگفته‌های خود از تعرضات جنسی که در محیط کار یا آکادمیک متحمل شده‌اند فرامی‌خواند.

میراث ماندگار فیدل کاسترو

تعهد فیدل کاسترو به آموزش و سلامت به‌عنوان دستاوردهایی فراموش‌نشدنی برای کوبای دوران او باقی‌مانده است. گرچه او به‌عنوان قهرمان ضد امپریالیسم و سرمایه‌داری شناخته‌شده است اما تعهد او به محیط‌زیست و دستاوردهای کوبا در این زمینه کمتر موردتوجه بوده است.

چگونه شهری در اسپانیا از شر ماشین‌هایش خلاص شد؟

یک صبح چهارشنبه‌ی معمولی در مرکز شهر پونتِودرا است، اما خیابان‌ها آن‌قدر از مردم لبریز است که فکر می‌کنی فستیوالی چیزی در جریان است. هر طرف را که نگاه می‌کنی عابران پیاده را می‌بینی: سگ‌هایشان را آورده‌اند گردش، کالسکه‌ی بچه‌هایشان را به جلو هول می‌دهند، می‌روند سرکار، خرید، یا به‌سادگی جایی نشسته‌اند و عبور سایر مردم را تماشا می‌کنند. با دیدن این صحنه، سخت است باور کرد که مدتی نه‌چندان پیش، اکثر این فضاهایی که اکنون مردم در آن‌ها قدم می‌زنند، به حرکت و پارک کردن ماشین‌ها اختصاص داده‌شده بود. یا به گفته‌ی شهردار، میگوئل انشو فرناندز لورس، شهر یک «انبار ماشین» بود. امروز، از دفترش که در طبقه‌ی سوم تالار شهر است، می‌تواند به‌جای صدای بوق و موتور ماشین‌ها، صدای حرف زدن مردم را بشنود. لورس می‌گوید: «شگفت‌انگیز است. قبلاً روزانه ۱۴ هزار ماشین از این خیابان عبور می‌کرد.»

رنگ، قدرت و معماری: یک لایه رنگ می‌تواند طنین سیاسیِ پرقدرتی ایجاد کند.

رنگ با بهره‌جویی از توانایی‌اش در برقراری ارتباط ساده و واضح، می‌تواند از فرم یا سبک معماری تاثیرگذارتر باشد. رنگ در معماری قدرت و زبانی را مخصوص به خود دارد که فرم یا سبک بنا فاقد آن هستند. در این متن به بررسی این پدیده در محل اقامت رسمی سران سه کشور پرداخته می‌شود: کاخ سفید در واشنگتون، دی.سی خانه‌ي صورتی (لا کازا رزادا) در بوینس آیرس و خانه‌ی آبی (چیونگ وادئا) در سئول - سه پروژه‌ي شاخصی که رنگ نمای خارجی‌شان بسیار معروف‌تر است تا هر گونه خصوصیت فرمال یا سبکی معماری آنها.
کانال تلگرام