مترجم: مرضیه مولایی


محلی که با عنوان «ال کوزو» شناخته می‌شود، منطقه متروکه بزرگی در کنار بخش قدیمی سخین (Cehegín) در موریکا (Murcia) در اسپانیا بود. پس از یک طوفان بزرگ برف در دهه ۱۹۵۰، بسیاری از خانه‌های این محله ویران شده یا آسیب دیدند و فضای خالی بزرگ و شیبدار را بر جای ماند. علاوه بر این، بخش قدیمی سخین خالی از باغ‌های قابل سکونتی بود که شهر بتواند از طریق آن‌ها نفس بکشد. طراحان آب باران و فاضلاب را از شبکه فوقانی منطقه جمع آوری کردند. آب با هدف تولید آب تمیز در امتداد یک شبکه آبگیر با گیاهان ساحلی در جریان است و آب به دست آمده برای آبیاری بقیه گیاهان در باغ استفاده شد.

آن‌ها مسیر مطلوب را توسط رفت و آمد همسایگانی که سعی کرده بودند از این منطقه عبور کنند، پیدا کردند. با ردیابی مسیرهای مبتنی بر آن، خیابان‌ها هم در امتداد مسیرها با شیبی مناسب برای رفت و آمد همسایگان در نظر گرفته شد. رنگ سبز، کفپوش‌های سخت را پوشاند و سایه روشنی با ساختمان‌های مجاور ایجاد کرد. پیمانکاران و مقامات شهرداری توانستند از کارگرهای محلی برای انجام بسیاری از کارها استفاده کنند. حتی چند نفر از آن‌ها، ساکنان سابق خانه‌هایی بودند که در آن محله ویران شدند. آن‌ها یک ساختمان را در مسیر یک پیاده راه قرار دادند.

سقف این ساختمان در شبکه مسیرهای پارک قرار گرفت و ساختمان میزبان یک شرکت تجاری شد. به این ترتیب، با توجه به وضعیت کنونی شهر و منطقه، پارک قادر خواهد بود شغل جدید و آب بازیافتی که دو منبع مهم و کمیاب هستند را تولید کند. نتیجه باغی است که در آن آب فرآوری می‌شود و گیاهان بومی، جانوران را به آنجا جذب می‌کنند.

 

منبع ترجمه: معمار منظر

منبع متن اصلی: landezine

مطالب بیشتری نیست
کانال تلگرام
اینستاگرام