برنامه‌ی ۱۳ روز عید نوروز، ۱۳ معمار و شهرساز به معرفی چند تن از تاثیرگذارترین افراد در محیط مصنوع می‌پردازد. ما در این چند روز قصد داریم به ۱۱ تن موثرِ معاصر -به‌علاوه‌ی جین جیکوبز و ادوارد سوجا که معمار نبودند، ولی تاثیرشان بر شهر و معماری انکارناپذیر است- بپردازیم. اما نه هر فردی. تحریریه‌ی پایگاه رویدادهای معماری تلاش کرده معمارهایی را برای این برنامه انتخاب کند که به هر دلیلی در گفتمان‌های معماری ایران کمتر به آن‌ها پرداخته شده است، در حالی که تاثیرات عمیقی بر عرصه‌های اجتماعی، سیاسی و فرهنگیِ معماری داشته‌اند.

ریچارد راجرز؛ از انتزاع تا واقعیت

ریچارد راجرز،در سال ۱۹۳۳ در ایتالیا به دنیا آمد و تنها کمی قبل از شروع دومین جنگ جهانی، با خانواده‌اش از فلورانس به انگلستان مهاجرت کرد. برای مدت‌ها شاگرد آخر مدرسه بود تا این‌که بالاخره در همان مدرسه‌ی AAظ، استادش، پیتراسمیتسون، استعداد او را کشف کرد و راجرز توانست با دریافت بورس برای ادامه‌ی تحصیل به دانشگاه یِیل آمریکا برود. در آنجا با نورمن فاستر جوان هم‌کلاس بود و همین باعث شد تا بعد از فارغ‌التحصیلی، به همراه او و همسران وقتشان، دفتر معماری «تیم فور» را تأسیس کنند و طی عمر کوتاه این دفتر چند پروژه‌ی کوچک در انگلستان انجام دهند.

متن کامل این نوشته

پیترکالتورپ؛ ترکیب کاربری اراضی و برنامه‌ریزی حمل‌ونقل

پیتر کالتورپ، معمار، برنامه‌ریز و طراح شهری و یکی از بنیان‌گذاران کنگره‌ی نوشهر گرایی است. مجله‌ی نیوزویک او را به خاطر کارش بر روی بازتعریف مدل‌های رشد شهری و حومه‌ی شهری در آمریکا جزو ۲۵ «مبتکر پیشرو» دانسته است. سابقه‌ی پرافتخار کار او در طراحی شهری، برنامه‌ریزی و معماری از سال ۱۹۷۶ آغاز شده است. او با ترکیب تجربیاتش در رشته‌های گوناگون، رویکردهای نوینی را در تجدید حیات شهری، رشد حومه‌ای و برنامه‌ریزی منطقه‌ای ارائه داده است.

متن کامل این نوشته

چارلز کورئا؛ معمار اقیلم‌ها

چارلز کورئا در سال ۱۹۳۰ در سکندر آباد هند به دنیا آمد و ۲۵ سال بعد، در سال ۱۹۵۵، از دانشگاه ام.آی.تی فارغ‌التحصیل شد. او به‌سرعت به کشورش بازگشت و دفترش را در بمبئی تأسیس کرد. معماری کورئا را می‌توان با درهم‌تنیدگی این مفاهیم اساسی شناخت: باورش به ذخیره‌ی فرهنگی بزرگ هند. آرزوها و طرح‌هایش برای شهری که عاشقانه دوست می‌داشت، بمبئی. درکش از اقلیم به‌عنوان سرچشمه‌ی ارزش‌های گاه ماورایی معماری؛ و علاقه‌اش به فناوری و کارکردهای فنی ساختمان.

متن کامل این نوشته

بالکریشنا دوشی؛ پیکار در دو سو

دوشی در مدرسۀ معماری جی. جی. در بمبئی تحصیل می‌کند و اتفاقی با یکی از معمارانی که قصد داشته در آزمون انجمن سلطنتی معماران بریتانیا شرکت کند همراه می‌شود و به لندن می‌رود. در آنجا با لوکوربوزیه دیدار می‌کند و از آن پس به آتلیۀ او در پاریس می‌پیوندد و چهار سال (۱۹۵۱- ۱۹۵۴) بر روی پروژه‌هایی که او برای شاندیگار و احمدآباد در دست طراحی داشت، مشغول کار می‌شود. پس از آن هم برای نظارت بر اجرای این پروژه‌ها به هند می‌آید. دوشی در این مدت تعلیمی همه‌جانبه می‌بیند و به‌تدریج زبانی را که می‌آموزد، نزد خود درونی می‌کند.

متن کامل این نوشته

حسن فتحی؛ معماری برای فقرا

حسن فتحی، معمار سرشناس مصری و برنده‌ی جایزه‌ی آقاخان در معماری به سال ۱۹۰۰ در اسکندریه و در خانواده‌ای ثروتمند با پیشه‌ی زمین‌داری به دنیا آمد. بعد از اتمام تحصیلات خود در دانشکده‌ی هنرهای زیبای قاهره در سال ۱۹۲۶ میلادی، فعالیت حرفه‌ای خود را در همان شهر آغاز کرد. اولین پروژه‌ی حرفه‌ای او طراحی و احداث مدرسه‌ای خصوصی در سال ۱۹۲۷ به سبک معماری مدرن بود، اما همراهی با سبک جهانی و رایج زمان دیری نپایید و فتحی مسیر حرفه‌ای خود را به سمت معماری بومی با توجه به الگوهای معماری مصر تغییر داد. حسن فتحی در طول زندگی حرفه‌ای خود، بیش ‌از ۱۵۰ پروژه‌ی معماری طراحی کرد؛ از خانه‌های ساده در دل کویر گرفته تا طرح‌های گسترده یا ایستگاه‌های پلیس، آتش‌نشانی، مسجد، مراکز درمانی و سایر خدمات اجتماعی. طرح‌های گسترده‌ای که ناتمام باقی ماندند.

متن کامل این نوشته

ریت‌فلت؛ گفت‌وگو با فضا

ریت‌فِلت یکی از نخستین هنرمندانی بود که به جنبش استایل، پیوست و حتی پس از انحلال گروه نیز میثاق‌های اصلی آن را، یعنی پیوند پویای هنر و زندگی در قالب سادگی، خلوص، و نظم هندسی فرم‌ها، به کار بست. نقش مؤثر او در تاریخ معماری مدرن، علاوه بر طرح‌های نوآورانه‌اش، در تأسیس کنگره‌ی بین‌المللی معماری مدرن بود، کنگره‌ای مستقل که در آن معماران به‌طور سالانه در مدتی نزدیک به دو دهه برای بحث درباره‌ی اصول معماری جدید و طراحی محیط زندگی مردمان گرد هم می‌آمدند.

متن کامل این نوشته

جین جیکوبز و شهر برای مردم

جین جیکوبز (۱۹۱۶-۲۰۰۶) نویسنده و کنشگر شهری در اسکرانتون پنسیلوانیا به دنیا آمد. پدرش پزشک و مادرش پرستار بود. جین بوتزنر که بعد از ازدواج با شوهر معمارش فامیلی او را بر خود نهاد، درواقع تحصیلات دانشگاهی نداشت و آشنایی و مواجه‌اش با شهر کاملاً تجربی و شخصی بود؛ اما نظریات و بینش‌هایش در مورد شهر تأثیر شگرف و غیرقابل‌انکاری بر اندیشه‌های شهری در قرن بیستم و بیست‌ویکم داشته است. جیکوبز با انتشار کتاب مشهورش یعنی «زندگی و مرگ شهرهای آمریکایی» در سال ۱۹۶۱ که در مورد کارکرد شهرها و چگونگی تکامل و زوال آن‌هاست، ایده‌های کاملاً نوین و متفاوتی را که البته امروزه به جزئی از عقل سلیم نسل جدید معماران، شهرسازان، سیاستمداران و کنشگران تبدیل‌شده است را ارائه داد.

متن کامل این نوشته

نویفرت؛ معمار زمانه‌ی ما

نویفرت از محصلان مدرسه‌ی باوهاوس بود که کمی پس از پایان تحصیلاتش، به‌همراه چند تن دیگر در گروه معماری زیر نظر والتر گروپیوس به کار مشغول شد. آثار او نیز مانند بسیاری دیگر از هنرمندان وابسته به باوهاوس، معرف اساسی‌ترین میثاق‌های این مکتب است: تلاش برای ایجاد رابطه‌ای پویا با فضا و توجه به مقیاس انسانی در قالب نسبت‌های به‌دقت طرح‌ریزی‌شده‌ی ساختمان، توجه و تأکید بر خصلت‌های ویژه‌ی کارماده، و خلوص و انتظام فرم.

متن کامل این نوشته

لوییس باراگان؛ معمار سکوت و آرامش

لوییس باراگان  در سال ۱۹۰۲ گوادالاخارای مکزیک به دنیا آمد. در مدرسه‌ی آزاد مهندسی مدرک مهندسی عمران خود را گرفت و بعد تحصیلاتش را در رشته‌ی معماری ادامه داد؛ در سال ۱۹۲۰ به فرانسه و اسپانیا سفر کرد و چند وقتی را در پاریس گذراند و سر کلاس‌های لوکوربوزیه نشست. او عمیقاً تحت تأثیر لوکوربوزیه و فردیناند باخ، بود. بودن در اروپا و سپس مراکش، او را به معماری بومی آفریقای شمالی و مدیترانه علاقه‌مند کرد. باراگان فعالیت معماری را از سال ۱۹۲۷ در گوادالاخارا شروع کرد و در مکتب گوادالاخارا فعال بود که از تفکر «معماری در خدمت سنت‌های محلی» پیروی می‌کرد.

متن کامل این نوشته

دوزبورخ؛ انتزاع و زندگی روزمره

تئو وان دوزبورخ در کنار پیت موندریان از پایه‌گذاران و نظریه‌پردازان جنبش استایل بود، جنبش مهمی که در حد فاصل دو جنگ جهانی در لیدن [هلند] شکل گرفت و شکوفا شد. این جنبش از زیبایی‌شناسی بی‌پیرایه، هندسی، و ساده‌شده در هنرهای  تجسمی طرفداری می‌کرد و بر آن بود که نقاشی، طراحی، و معماری باید به‌طور کامل در یکدیگر ادغام شوند. دوزبورخ علاوه بر ترسیم و اجرای نقاشی‌های انتزاعی، بناها، اثاثیه، و مبلمان‌های بسیار، دیدگاه‌های خود و مواضع جنبش استایل را در قالب مقالات متعددی در نشریات گوناگون زمانه‌اش منتشر کرد.

متن کامل این نوشته

کنستانت؛مرز-زدایی سیاست، معماری و میل

تاریخ معماری رسمی، همچون هر تاریخ دیگری، نوشته‌شده به‌دست فاتحان است و فاتح زمانه‌ی ما جز  نظام سرمایه‌داری نیست. در این تاریخ، و بیش از آن در بستر زبان فارسی، تنها به معمارانی توجه می‌شود که در راستای نظم موجود باشند و بس و نظم موجود هیچ نیست جز سیاست‌زدایی از میل، هنر و زندگی روزمره. کنستانت، معماری است که شورمندانه مرز میان سیاست، معماری و میل را می‌شکافد و نیز نشان می‌دهد که میان این قلمروها نه شکافی برنگذشتنی که از قضا فضایی است آماده‌‌ی اتصال: پلی در انتظار ساخته‌شدن.

متن کامل این نوشته

هانس مایر؛ مطرود‌ باوهاوس

در فاصله‌ی مدیریت «والتر گروپیوس» و «لودویگ میس فن در روهه» بر مدرسه‌ی باوهاوس، شخصیتی ریاست آن را به عهده داشت که حقش در تاریخ معماری به‌درستی ادا نشده است: هانس مایر  (۱۸۸۹-۱۹۵۴)؛ کسی که در سال ۱۹۲۸ وظیفه‌ی مدیریت باوهاوس را بر دوش گرفت و تا زمان اخراجش در سال ۱۹۳۰ در این سِمت باقی ماند. در این یادداشت اندیشه‌ها و آثار مهم این معمار مطرود و ناشناخته را معرفی می‌کنیم.

متن کامل این نوشته

مویسی گینزبورک؛ نظریه‌پرداز کانستراکتیویسم

مویسی یاکِولیویچ گینزبورک (۱۸۹۲-۱۹۴۶) یکی از نظریه‌پردازان اصلی کانستراکتیویسم در شوروی بود. او به‌جز جایگاه تعیین‌کننده‌ای که در عرصه‌ی نظریه‌پردازی داشت، در حرفه‌ی معماری نیز به‌خاطر طراحی خانه‌های اشتراکی معروف است. در میان این آثار،ساختمان نارکومفین شهرت بیشتری دارد. الگوبرداری لوکوربوزیه از این بنا برای طراحی «اونیته دَ بیتَسیون» (Unité d’habitation) در مارسی، بر اهمیت نقش گینزبورک در تاریخ معماری مدرن صحه می‌گذارد.

متن کامل این نوشته

مطالب بیشتری نیست
کانال تلگرام