مترجم: سحر روحانی نژاد/ دانشجوی کارشناسی ارشد معماری منظر دانشگاه بین المللی امام خمینی قزوین


در اواخر قرن ۱۹، پارک‌ها به‌عنوان زمین‌هایی برای تفریح و تفرج شناخته می‌شدند. این قطعات بزرگ از زمین، برای این منظور در حاشیه شهرهای بزرگ واقع‌شده بودند که حومه شهر را به‌عنوان ییلاق برای ساکنان ثروتمند شهری شبیه‌سازی کنند. مشکل پارک‌های اولیه این بود که برای استفاده و تفریح طبقه کارگر و کسانی که دسترسی آسانی به این پارک‌ها نداشتند، احداث نمی‌شدند.
در سال ۱۹۳۰، رابرت موسز (Robert Moses) رئیس حوزه پارک‌های شهر نیویورک، روشی را که پارک‌ها و مراکز تفریحی در سراسر جهان بر اساس آن دایر شده بودند را تغییر داد. توجیه او برای هزینه کردن در پارک‌های شهری باعث شد که سایر شهرها از او پیروی کنند، سیستم‌های پارک خود را گسترش دهند و فضاهای عمومی را به وجود بیاورند و به‌تدریج روشی را که دنیا برای زندگی و کار در پیش‌گرفته است را تغییر دهند.

سازمان پارک‌ها و مراکز تفریحی

یکی از این سیستم‌ها که نه‌تنها احیای دوباره پارک‌های عظیم را به ارمغان آورده بود، بلکه در حفاظت و احیاء آن نیز پیش‌قدم بوده، خدمات پارک ملی ایالات‌متحده است. سیستم پارک ملی ۴۰۷ منطقه را شامل می‌شود و مساحت آن بیش از ۳۳ میلیون هکتار است که زمینه‌ای عمومی را در هر ایالت شامل می‌شود.
این زمین‌ها شامل پارک‌های ملی، میدان‌های جنگ، پارک‌های نظامی، پارک‌ها و سایت‌های تاریخی، سواحل دریاها، مناطق تفریحی، رودخانه‌های خوش‌منظره و مسیرهای پیاده‌روی و حتی کاخ سفید نیز می‌شوند.

کشورهای دیگر نیز پارک‌ها را به محلی برای آموزش به مردم در موردحفاظت و پایداری تبدیل کردند. در چین که در آن ازدیاد جمعیت و کمبود منابع از مشکلات رایج است، پارک‌ها در حال تبدیل‌شدن به مکان‌هایی هستند که فقط در آن به استراحت، تفریح یا بازی پرداخته نمی‌شود.

چین پیشگام در طراحی پایدار

چین در حال اجرای نمونه‌ای برای طراحی پایدار است. طرح مانَک‌هایی مانند پارک نیلوفر آبی، حیات را در نظر می‌گیرد و به میلیون‌ها نفر درباره نابودی محیط‌زیست و پایداری آموزش می‌دهد. تالاب‌ها، دریاچه‌ها و استخرهای پرورش ماهی در معرض دید بازدیدکنندگان هستند تا آن‌ها را مشاهده و حتی با آن‌ها تعامل کنند.

بهبود زندگی ساکنان شهر

دو پارک دیگر که برای تبدیل شهرها به مکانی بهتر برای زندگی و کار ایجادشده بودند، پارک شورلاین (Dump Shoreline) در بوستون به‌عنوان بخشی از پارک هزاره وپارک فرش کیلز (Freshkills Parkk) در نیویورک است. طراحان هر دو پارک هنر احیای زمین را به کار می‌برند تا زمین ازدست‌رفته را که محل‌های دفن زباله بوده‌اند را احیاء کنند و پارک‌های خیره‌کننده و شایسته تقدیر را ایجاد کنند.
در نزدیکی بوستون، پارک هزاره در خیابان گاردنر که محل دفن زباله بوده، واقع‌شده است. منطقه به‌عنوان شهر وحشی شناخته‌شده و طرح برای بازدیدکنندگان یک نگاه اجمالی به گذشته و آنچه در ساحل پیش از توسعه وجود داشته است را فراهم می‌کند.

سه برابر بزرگ‌تر از پارک مرکزی

پس‌ازآن که ساخت آن پارک فرش کیلز در سال ۲۰۳۶ به پایان برسد، این پارک در شهر نیویورک سه برابر بزرگ‌تر از پارک مرکزی مشهور خواهد بود. این سایت بزرگ‌ترین محل دفن زباله در جهان بود، اما به‌زودی به مکانی برای زمینه‌ای بازی و ورزش، پرواز کایاک، مسیرهای اسب‌دوانی، مراکز هنری در مقیاس بزرگ تبدیل خواهد شد.

مدل‌هایی برای توسعه آینده در سراسر جهان

در مدخل ورودی این پارک به علت موقعیت آن امنیت عمومی وجود دارد. زمینی که پارک در آن واقع‌شده است با نایلون‌های پلاستیکی نفوذناپذیر و هشت لایه اضافی از مواد حائل و عایق که برای جدا کردن فضای پارک جدید از محل دفن زباله‌های زیر آن است، پوشیده شده است. سیستم‌هایی در محل برای مدیریت گاز زباله‌های مدفون و شیرابه آن‌ها شامل ایستگاه‌های شعله‌ور و شبکه زیرزمینی گسترده‌ای از لوله‌کشی و زهکشی کانال‌ها است. این سیستم‌ها در حال تبدیل‌شدن به مدل‌هایی برای شهرها در سراسر جهان هستند که به دنبال احیای زمین‌هایی این شکلی هستند.

پارک‌های کوچک

علاوه بر این حرکات بزرگ، پارک‌های کوچک‌تر نیز زندگی بزرگ‌سالان و کودکان در سراسر جهان که در شهرهای بزرگ زندگی می‌کنند را به‌سادگی با دادن فضای سبز به آن‌ها که در آن به استراحت و بازی بپردازند و از طبیعت لذت ببرند، تغییر می‌دهند.

این پارک‌ها نه‌تنها برای بازی ساخته‌شده‌اند، بلکه می‌توانند اثراتی مانند تغییر سبک زندگی را بر افرادی که از آن‌ها لذت می‌برند و شهرهایی که آن‌ها را می‌سازند، داشته باشند.


منبع: landarchs

منبع‌برگردان: معمارمنظر

مطالب بیشتری نیست
کانال تلگرام